BECK AF NAAR BECKMANN


Als je vroeger naar een museum wilde, kocht je een kaartje en ging naar binnen. Maar tijden zijn veranderd en extra maatregelen zijn soms gewoon noodzakelijk. In het  Van Gogh Museum in Amsterdam blijkbaar meer noodzakelijk dan elders, want men heeft hier een heel leger gezakte cursisten van de cursus Klantvriendelijkheid ingezet, die naar het oordeel van de directie een allerlaatste kans verdienen.
We wilden naar de tentoonstelling van Max Beckmann, waarover morgen meer, want Tagrijn wil vandaag eerst een enorm ei kwijt.

Glazen plaat
Er zijn drie ingangen, voor drie soorten publiek. Tagrijn hoorde tot de ene soort, zijn gezelschap tot het andere. Na een weloverwogen keus te hebben gemaakt, raakten we bij een met een dikke glasplaat afgeschermd loket. Tagrijn legde zijn museumjaarkaart op het plateautje en de man met het glazen bord voor zijn kop, reageerde met een hoofdgebaar naar rechts. Toch in de verkeerde rij?
‘Wat zegt u?’ vroeg Tagrijn. ‘Daar’, kon de man er nog net uitpersen en hij wees zelfs met zijn handje. Wat een energieverspilling.
Hierna werd het verschuldigde tientje op het plateautje gelegd. Loketmans keek haar verwijtend, zelfs licht bestraffend aan en beet haar toe: ‘Dacht u dat ik er zo bij kon?’
Duizend excuses hoor, maar wat nu? Plateautje draait toch? Nee, plateautje draait niet. ‘Lager’, zei hij, weer snel terugvallend op zijn eenwoordentaaltje. Want er is dus een toonplateautje en een draaiplateautje. Wow!

Pieploos poortje
Toen deze hindernis was genomen, mochten we naar binnen, links en rechts van ons drie kleerkasten, die ons argwanend en van top tot teen bekeken. Ze droegen een zilverkleurige V op hun mouw; waarschijnlijk de V van Vriendelijkheid.
Nu dachten we binnen te zijn, maar dat waren we nog niet. Want twintig meter verder stonden weer vier beambten van het Veiligheidslegioen op ons te wachten. Niet om je welkom te heten met koffie of thee, want hier werden de museumkaart en de toegangskaart door de scanner gehaald. Toen waren we dus echt binnen. Dachten we.
Want de voorraad oppassers was nog niet uitgeput. Daar stonder er weer twee: nu bij een poortje, dat gaat piepen als je metalen voorwerpen bij je hebt. Over welke metalen en/of legeringen dat precies gaat, weet Tagrijn niet, want op zijn handje kleingeld, zijn fototoestel en andere kleine ijzerwaren werd niet gereageerd en ook zijn gezelschap mocht zo doorlopen.

Tas!
Eindelijk, daar lonkte de deur die dan écht toegang tot de expositie zou geven. Kunst is afzien, wisten we beiden als beoefenaars van de schone schilderkunst, maar dit was wel een lijdensweg. Opgelucht liepen we richting deur, maar net op het moment dat we deze laatste horde wilde nemen, werd deze illusie ons hardhandig ontnomen. ‘Tas!’, riep een van de twee mensen van het V-regiment. Mannetje uit het eenwoordentaalgebied over het hoofd gezien. ‘Zak!’, wilde Tagrijn terugroepen, maar hij hield zich nog net in. Want hij heeft wél geleerd met twee woorden te spreken, maar had daar even geen zin meer in.
Met een diepe zucht werd de handtas op de balie gelegd. ‘Daar moet u niet zo mee smijten!’, luidde het haar toegesnauwde advies. Waarom eigenlijk niet? Het is háár glaswerk en met scherven maak je veel gemakkelijker een schilderij kapot. De tas werd opengeritst, de inhoud nauwelijks een blik waardig gekeurd, en weer dichtgeritst. Handgranaatje over het hoofd gezien, maar alla. Wat voelden we ons opgelucht en veilig dat we nu opnieuw tussen een cordon oppassers door, naar binnen mochten.

Gezellig
Eindelijk bereikten we de expositieruimte.  Wat was dát gezellig met al die camera’s boven je hoofd en steeds bij iedere pas die je deed een nieuwe soldaat van de V-Army naast je. Het museum maakt de belofte die het op zijn website doet, meer dan waar: ‘Een bezoek aan het Van Goghmuseum is een unieke ervaring’.

Dit bericht werd geplaatst in Cultuur. Bookmark de permalink .

13 reacties op BECK AF NAAR BECKMANN

  1. Hanny zegt:

    Blijkbaar hebben ze nog nooit gehoord van: de klant is koning.

  2. Geertje zegt:

    Gelukkig dat de tentoonstelling wel de moeite waard was.
    Wat een klantgerichtheid en vriendelijkheid zeg! Pfffff

  3. renesmurf zegt:

    Ik wilde er ook eens een keer naar toe, maar het was vol, er waren nog wel kaartjes voor zondagochtend vroeg, nee dank je wel.

  4. Annemarie zegt:

    Ehhh, nou liever niet als ik heel eerlijk ben.
    De tentoonstelling moet het wel waard geweest zijn…!

  5. Loontjuh zegt:

    Gezellig daggie dus…fijne avond, groetjes

  6. Tjan zegt:

    Een onvergetelijk dagje uit dus… Ik vind het over het algemeen best prettig dat er over ‘uw en onze eigendommen’ wordt gewaakt, maar dit klinkt allemaal wel erg overdreven.

  7. Judith zegt:

    Als ik ergens niet tegen kan dan is het slechte service. Ik snap je ergernis dan ook volkomen. Denk eerlijk gezegd niet dat ik het verder had gebracht dan de eerste hindernis…
    Het probleem met dit soort mensen is dat ze het minieme beetje “macht” waarover ze denken te beschikken, ook helemaal uitbuiten.

  8. paco zegt:

    Zou ik niet tegen kunnen

  9. Anna zegt:

    Ik ben twee jaar geleden ook in het van Gogh geweest met een schoolklas van mijn dochter. Het viel mij dus ook op dat daar zo enorm veel bewaking is. Al was er niet zo lang geleden in het van Gogh wat gestolen en in het Rijksmuseum wat vernielt. Dus ik verbaasde me er niet over. Men straalde daar inderdaad geen enkele vriendelijkheid uit. Maar ik was met de kids en we hebben ons er prima vermaakt. Ze moesten voor hun les een schilderij natekenen. Ik vond het prachtig… Lekker kletsen met de meiden en jongens, hun tekeningen bewonderen. Tot we weer eruit moesten. Weer de hindernis van de bewaking nemen. Ach. de grote stad. Wij dorpelingen verbazen ons dan over alles.

  10. Adrie zegt:

    En is dan de toets van Beckmann nog te zien of zit alles weer achter glasplaten?
    Overigens maakt het voor de kijkcijfers niet veel uit, want het museum loopt als een tierelier.
    Umberto Eco (onlangs in NRC Handelsblad) pleitte voor een fake-cultuurindustrie. Neptempels a la Disney. Het maakt de gemiddelde toerist, die de bezoeken in zijn ‘pakket’ heeft zitten, niets uit. De werkelijk geinteresseerden kunnen dan rustig het originele werk bekijken.

  11. Monique zegt:

    Tjonge dit is lekker dan…ga je kijken naar een stukje vrije expressie, maar niet vrij…..pfff….geen lol aan dus, daar hoef ik niet heen. als ik kunst wil bekijken, wil ik op mijn gemak een uur voor het schilderij kunnen staan om te kijken….vervelend als er een klerekast naast je staat…

  12. f r e d zegt:

    suppoosten en aanverwante artikelen zijn inderdaad niet de vriendelijksten; ze houden hun stand op met een veiligheidsspeld en als ze lachen glijdt hun gezicht uit!

  13. Daar haal je mensen wel het museum mee binnen hahhhhahahha.
    Maar,………….hoe gaat dat dan bij de open museumdagen zijn die V mensen dan vrij of zo.

Je kunt hier reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s