TOEVALLIGE ONTMOETINGEN

Het gaat vandaag over toevallige ontmoetingen. In 1993 reisde Tagrijn door Mexico en Guatemala. Aan deze reis deden ook twee samenreizende mannen uit Limburg mee. Binnen zo’n groep wordt dan afgesproken nog eens een reünie te houden, maar dat schiet er meestal bij in. Vakantiekennissen zijn meestal geen blijvende kennissen, laat staan vrienden voor het leven.
Twee jaar later maakte Tagrijn een rondreis door Vietnam. Op een ochtend zat hij in de hal van een hotel in Hué te wachten op een paar medereizigers met wie hij had afgesproken de stad te verkennen. Toen er dus twee mensen de trap af kwamen die hij Nederlands hoorde spreken, keek hij op. Maar het waren niet de drie mensen met wie hij de dag zou doorbrengen, maar de twee mannen die hij twee jaar eerder in Mexico had ontmoet. Ze reisden met een ander gezelschap, maar waren die dag toevallig in het zelfde hotel. De herkenning was er onmiddellijk, er werden wat herinneringen opgehaald en we spraken over het wonderlijke toeval dat je uit Nederland komt en elkaar dan in je leven  twee keer ontmoet maar dan wel in twee verre buitenlanden. Daarna nooit meer gezien.

Een andere ontmoeting
Dinsdag bezocht Tagrijn het Singer in Laren. Na enige tijd in het altijd leuke Mauve te hebben doorgebracht voor een slok en zo, werd het tijd voor een maaltijd. We reden naar Hilversum en vonden daar de meeste restaurants gesloten. Maar bij Gooiland aan de Groest was net een Japans restaurant geopend. Het regende, het waaide, een graad of vijftien, kortom, snel ergens naar binnen. In de hoek was een plek vrij en aan het belendende tafeltje zat een man in zijn eentje aan de sushi’s. De man kwam Tagrijn erg bekend voor en na wat hersengekraak had hij ook wel een idee wie het zou kunnen zijn, maar hij wist het niet zeker.
‘Ken ik u niet ergens van?’, vroeg hij dus, al is dit een vraag die je meestal aan een vrouw stelt, als je een gesprek wilt beginnen. ‘Ik zie ook iets bekends’, zei de man, ‘maar ik kan u niet plaatsen’.

En dan weet je het opeens!
Plotseling flitste ook een naam op: ‘Heet u M.?’ Hij bevestigde dat en was erg verrast dat Tagrijn zelfs zijn naam wist. In 2001 maakten we een rondreis met Djoser door Andalusië. Het groepje bestond uit 18 mensen, waarvan er een paar alleen reisden. Ook M. was alleen en vroeg ons af en toe of hij niet een dag met ons kon optrekken. Geen bezwaar natuurlijk. Ook deze man daarna nooit meer gezien.
Tagrijn komt uit Leiden en brengt een dagdeel door in Hilversum; M. komt uit Haren bij Groningen en doet in Hilversum aan een schaaktournooi mee en dan zit je plotseling zes jaar later naast elkaar in een Japans restaurant.
Zijn er lezers die iets van kansberekening weten?  (En niet flauw doen en zeggen dat alles is voorbestemd.)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Allerlei. Bookmark de permalink .

11 reacties op TOEVALLIGE ONTMOETINGEN

  1. geertje zegt:

    Dat is inderdaad wel heel erg toevallig!
    Wel leuk zoiets 🙂
    De kans lijkt me immens klein, maar het komt wel degelijk vaker voor (ook uit eigen ervaring).

  2. Judith zegt:

    Van kansberekening weet ik weinig tot niets, maar dit is wel heel erg toevallig…

  3. Niklas zegt:

    Nee, geen herhalende ontmoetingen in den vreemde. Mijn meest intense vergelijkbare ervaring is eenmalig en dagelijks op mijn heupen. Een heuptasje van de “Country Music Hall of Fame and Museum” in Nashville. Mijn eerste buitenlandse privé-reis voerde naar Nashville vanwege de bruiloft van een vriend. Dan ga je niet één dag. In de souvenirshop werd ik aangesproken door een meneer van mijn eigen leeftijd, ouder dan de rest van het personeel. In het museum had ik mij angstvallig afzijdig gehouden bij de auto waarin een beroemde “star” was verongelukt, toen ik tijdens het lezen van de explicatie achter me ineens Nederlands met zachte G hoorde praten. Nu onderhield ik me in het Engels met deze meneer. Of hij me kon helpen. Ik was aan het rondkijken. Hij hoorde dat ik geen American citizen was. Waar ik vandaan kwam. Nederland. Hij enthousiast, hij had een tijdje in Amsterdam vertoefd, maar kwam uit Zuid-Afrika. Daar heb ik ook nog zeer verre familie wonen, en de vriend waarvoor ik in Nashville was, had ook een tijd in Zuid-Afrika gewoond, nog vóór de vrijlating van Nelson Mandela. We gingen verder in het Nederlands/Afrikaans. Zijn collega’s wisten niet hoe ze het hadden, hier begrepen ze niets meer van…

  4. 10eke zegt:

    Wow kansberekening, dan zou ik eerst weer in mijn statistiekboekboeken moeten duiken en eerlijk gezegd heb ik daar niet zoveel zin in. Maar de kans is wel heel erg klein.
    Gr 10

  5. Renesmurf zegt:

    Dat is werkelijk wonderbaarlijk.
    Wie weet hoe vaak jullie elkaar net misgelopen zijn!

  6. Loontjuh zegt:

    Da’s een leuk toeval…een muzikale groet.

  7. Hermien zegt:

    Het zijn wel steeds reislustige mensen, dat helpt het toeval een handje.

  8. Di Mario zegt:

    Sommige dingen moet je niet uitrekenen, maar gewoon genieten van het moment.
    Love As Always
    Di Mario

  9. f r e d zegt:

    ik zal pascal eens bellen; middels zijn eigen kansberekeningsformule weet ik dat ie niet opneemt!!

  10. Het is echt stom toeval he, maar zo zie je maar weer hoe klein de wereld is.
    Dat het je een keer overkomt ok maar twee keer zo’n toeval, zou dat niet voorbestemd kunnen zijn hahahahahahahhh

  11. Annemarie zegt:

    Nou ik zou het moeten weten, maar ik denk dat je dat vrij moeilijk uit te rekenen is.
    Maar het blijven super leuke toevallen zo 🙂

Je kunt hier reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s