KNURF

‘Alstublieft’, zei de man van de TNT, ‘een pakketje levend gedierte uit Canada.’
Wat had ik nu weer aangeklikt op internet? Levend gedierte? Of had oom Paul in een vlaag van verstandsverbijstering vanuit het verre Ottawa zijn neef willen verrassen? Voor ik van mijn verbazing was bekomen was het fleurige TNT-autootje uit mijn gezichtsveld verdwenen en stond ik verdwaasd met een doos gedierte in mijn hand.
Op de tafel pakte ik het uit. Heel behoedzaam, want er zijn ook gifslangen ontsnapt en  misschien had ik wel onbekende vijanden. Het waren acht beestjes, keurig in acht aparte kooitjes met kippengaas. Ze waren bruingroen van kleur en hielden het midden tussen een mallotig konijn en een minivarken. Vier hadden een buitengewoon lange staart, de anderen waren staartloos. Echt een heel bijzonder soort waarschijnlijk. ‘Knurf, knurf, knurf’, was het enige geluid dat ze uitbrachten. Opeens zag ik het etiket op de verpakking: ‘Aan Prof. Dr. C.G. van Schie’… Dat was een man die aan het eind van de straat woont en in zijn laboratorium helaas experimenteert met alles wat knaagt, behalve aan zijn geweten.
Maar om de vooruitgang in de wetenschap niet te stuiten, rende ik met mijn doosje knurven naar de wetenschapper. ‘Nee’, zei de buurvrouw, ‘die blijft nog zeker drie maanden weg. Hij is naar de Zuidpool. Smeltende pinguins bestuderen of zoiets.’
Lekker dan. Thuis belde ik meteen het postkantoor met de vraag of ze de handel weer wilde terughalen. Nadat ik alles had uitgelegd, werd beloofd dat ze hun uiterste best zouden doen de andere ochtend de dieren retour afzender te sturen. Toen ik een blik in de kooitjes wierp was de aanblik zo zielig dat ik besloot alle deuren en ramen te sluiten en ze maar even de vrijheid te geven. ‘Die beesten moeten toch wat eten en drinken’, zei een stemmetje heel, heel diep binnenin me. ‘ Ja, maar het zijn toch mijn knurven niet’, protesteerde ik. Maar het stemmetje won. Ze waren klein, dus het moest dan maar een maaltje ligakaken en wat babyvoeding worden.
Toen ik terugkwam van de supermarkt, dartelden ze vrolijk door de kamer. Waren ze er nog allemaal? Twee in de lamp boven de eettafel, drie op de bank, vier op de vloer, twee… Dat waren er veel meer dan acht! Hoe kon dat? En toen ontdekte ik de brief die bij het pakketje zat: ‘Beste van Schie, op jouw verzoek de kruising tot stand gebracht. Het resulteert in een type dat zich ongeveer veertig keer per etmaal vermenigvuldigt. Ze zijn in ongeveer een kwartier volwassen. Zo heb je dus snel voldoende materiaal voor je laboratorium.’
Het klopte. Na enkele uren krioelde het hele huis van de knurfjes. Het moesten er al minstens tweehonderd zijn. Ze kropen langs mijn broekspijpen omhoog en bedreven de liefde op mijn schouders. Daardoor ontdekte ik dat die ontzettend lange staart helemaal geen staart was maar een belangrijk onderdeel uitmaakte van het mannetjesknurf zijn.
Weer een paar uur later was er voor mij geen plaats meer in huis en ik rende radeloos, redeloos en reddeloos naar buiten. Op een bank in het park probeerde ik een paar uur te slapen, maar ik vroeg me steeds af hoe ik hier straks voor de post weer een handzaam pakketje van moest maken.
Gebroken wachtte ik de andere ochtend voor het huis, waarvan de muren inmiddels bol stonden, de post af. Gelukkig kwam het wagentje vroeg. ‘Mogge meneer, ik kom die acht diertjes terughalen van gisteren.’
Op dat moment begaf de voorgevel het en tienduizenden knurfjes renden de straat op. ‘Nou meneer’, zei de postman, ‘ dat zal nog een hele klus worden om die acht van gisteren eruit te vissen. Er zijn wel meer mensen die van hun huis een artis maken, maar dit heb ik nog nooit gezien. Afijn, iedereen heeft recht op zijn eigen afwijking’.
De knurfjes zijn naar alle windstreken gevlucht. Ik heb ze nooit meer terug gezien. Een ‘dankjewel’ kon er blijkbaar niet af.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Verhalen. Bookmark de permalink .

20 reacties op KNURF

  1. lucien zegt:

    Knurven hebben geen respect, altijd al gezegd

  2. Rietepietz zegt:

    Ik kwam er één tegen die het zich op het kale hoofd van mijn buurman gemakklijk gemaakt had .Die wilde mij wijs maken dat het haargroimiddel dat hij gekocht had prima werkte … ik weet beter na jouw verhaal!
    lieve groetjes , Riet

  3. druifje zegt:

    Wow..’k had nog niet eerder de tijd gehad het hele knurf-verhaal te lezen, tot nu. Pfff…ik moet dus op mijn hoede zijn voor de nakomelingen begrijp ik……?
    Leuk geschreven verhaal!!

  4. Jaco zegt:

    Oh oh, ik zag er geloof ik net één in de tuin. Grijp ze bij de lurven die knurven.

  5. Renesmurf zegt:

    Het lijkt me wel gezellig, voor eventjes.
    Je moet ze wel gedreseert binnenkrijgen dan, dan kan je er nog wel wat aan hebben.

  6. Judith zegt:

    Weer goed voor een glimlach!

  7. quidam zegt:

    Wrraarhahahaha wat een verhaal! De tranen lopen over mn wangen. Wat een Knurft die proffesor of TNT. Nog wat knurfjes gezien de laatste tijd Tagrijn? hahahahahaha Prachtig verhaal!
    krijg verdikkeme toch een jeuk! niet hier in de buurt geweest toch!

  8. f r e d zegt:

    ik had ze naar vader abraham gebracht; die is wel weer toe aan een nieuwe hit.

  9. Heb je geen foto van die knurfjes? Brrr.

  10. lenie zegt:

    zit ik me driftig om me heen te kijken ..
    want Leiden is nou ook weer niet zó ver voor een beetje redelijke knurft ….
    hek inmiddels dicht , deuren op slot !!!
    kunnen ze tegen vorst ??? want dan mag het winteren hoor !!!
    prachtverhaal ..over een teer item !

  11. Di Mario zegt:

    Zeg Tagrijn, ik ben vandaag vrij hoor, wil helemaal niets met dieren te maken hebben 😉
    Wens je succes met zoeken.
    Love As Always
    di Mario

  12. huh??
    naar alle windstreken?????
    hoe snel kunnen die knurfjes lopen???
    *ramen, deuren en kieren gesloten hou* :-((
    *met boekje ‘tagrijns vertellingen’ in hoekje kruip*
    ik maak er een knurffig dagje van, jij ook?? ;-))

  13. Henriette. zegt:

    Vergeet nog te zeggen dat het triest is dat het inderdaad mogelijk is. Dieren als postpakketje versturen.

  14. Henriette. zegt:

    Wat een ontzettend leuk verhaal Tagrijn. Ik heb er enorm om moeten lachen.
    Ik ben het eens met Pasula. Daar zitten op zijn minst nog 10 afleveringen in. Een knurfje die per ongeluk toch nog achtergebleven is en s’nachts steeds probeert om met zijn knurfje in je oor…..

  15. Pasula zegt:

    Joh je moet een boek erover schrijven! Dit zou best een nieuwe horror kunnen worden ala E.T. en die film met die dinosaurussen, een kruising daarvan en voila, een bestseller als HP!

  16. Annemarie zegt:

    Ik krijg er nu al de kriebels van!

  17. Hanny zegt:

    Is dit het script voor een nieuwe griezelfilm?

  18. Nou weet ik waar al die beestjes in mijn tuin vandaan komen hahhahah

Je kunt hier reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s