De nachtwacht

Mensen slapen op verschillende manieren. Je kunt op
je rechterzij gaan liggen of op je linkerzij. Maar ook op je rug, of een beetje ertussenin. Als je op je zij ligt kun je gewoon je hoofd op het kussen leggen, maar je kunt ook je hand onder je gezicht doen. Of je hand onder je kussen.
Vervolgens kun je ervoor kiezen je hoofd boven het dekbed te houden, een beetje onder je dekbed of volledig eronder. Iets lager zijn er ook meerdere voorkeursmogelijkheden. Benen gestrekt, of de foetushouding of iets ertussenin.
Zo zijn er dus ontelbaar veel slaapvarianten en combi’s mogelijk waar een beetje psycho wel raad mee zou weten.
Ik heb geen idee wat de beste houding is. Maar ik kies er in ieder geval voor mijn hoofd zo diep mogelijk onder het dekbed te verstoppen. Ik heb me natuurlijk wel eens afgevraagd waarom, maar waarschijnlijk is dat het gevolg van een kindertrauma.

Toen ik zeven jaar was kreeg ik van mijn ouders een kinderbijbeltje van W.G. van der Hulst met behoorlijk suggestieve afbeeldingen. Bij het paasverhaal stond een afbeelding van het graf waar Jezus na de kruisiging was neergelegd. Voor de opening van de grot stond een joekel van een engel. Zeker een meter of twee, zo’n figuur die je maar niet zo een twee drie opzij kon schuiven. Doodeng vond ik dat.
Als mijn moeder me naar bed bracht en had ingestopt volgde een liedje waarvan ik de tekst niet helemaal meer kan reproduceren, maar waarin iets voorkwam als: ‘Ga nu maar slapen, rust nu maar zacht, want een engeltje houdt over je de wacht.’ Daarna liep ze de trap af naar beneden en draaide het licht uit. Nu was het dus pikdonker om me heen. Er scheen alleen nog wat schamel licht van buiten door de kier van de deur.
Ik had onmiddellijk het beeld van de engel bij het graf op mijn netvlies en veronderstelde dat er bij mijn slaapkamerdeur nu dus wel zo’n enorme engel zou staan om de wacht te houden. Doodsbang kroop ik onder de dekens en dorst niet te kijken. Dat herhaalde zich iedere avond. Natuurlijk heb ik die gedachte nu niet meer, maar ik slaap nog wel steeds met mijn hoofd volledig verborgen onder het dekbed.
(Deze herinnering kwam opeens weer boven drijven bij het schrijven van het verhaaltje in mijn vorige blog.)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Allerlei, Verhalen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op De nachtwacht

  1. kakel zegt:

    Geweldige titel!
    Zo, dat wilde ik no geven kwijt…

  2. Ja, dat gedoe met het geloof heeft voor heel wat trauma’s gezorgd! Ik slaap de ene keer op m’n linkerzijde en dan weer op de rechter maar nooit met m’n hoofd onder het dekbed. Nooit. Ik krijg het al benauwd als ik eraan denk!

  3. kakel zegt:

    Zowel mijn man als dochter liggen helemaal met hun hoofd onder het dekbed. Als ik ’s ochtends mijn dochter wakker maak, moet ik haar gezicht echt zoeken. Zij heeft nooit “last” gehad van enig geloof. Bij mijn man hebben ze geprobeerd het erin te stampen, maar zelf zegt hij erover: “het ging mijn ene oor niet in, dus hoefde het mijn andere niet uit.”
    Jammer dat je door een engel – die in mijn optiek iets moois/zachts/onschuldigs – uit zou moeten beelden een trauma overgehouden hebt. Natuurlijk heb je daar nu geen last meer van, je kunt het immers beredeneren, maar het had zo anders gekund…

  4. gewoonanneke zegt:

    Wat kunnen mensen kinderen ongewild toch best bang maken eigenlijk. Zelf had ik het een keer toen de meester gesproken had over gaan slapen als je iets fout gedaan had en geen vergeving had gevraagd, je zou dan niet meer wakker worden je eeuwig verdoemd was, daar kwam het ongeveer op neer. Daardoor ging ik een keer midden in de nacht vragen of mijn ouders me wilden vergeven zo bang was ik. Hoop dat dit soort dingen niet meer tegen kinderen verteld wordt.

  5. jeetjemina zegt:

    Ja vroeger werd er in de kinderliteratuur maar weinig rekening gehouden met tere kinderzieltjes.
    Kom daar nu eens om.
    Zo horde ik pas dat een leraar was geschorst omdat hij een pestende leerling hard aan z’n arm had getrokken. Vroeger zou bij ons de hele school dan plat hebben gelegen.
    gr eva

  6. rietepietz zegt:

    Literatuur met een geloofsinslag zal wel veel váker voor slapeloze kindernachten gezorgd hebben denk ik,maar aan de andere kan t zijn ook de sprookjes niet heel erg rustgevend voor het kinderzieltje;-)
    Maar kinderen zijn wel vaker angstig voor het donker en het lijkt mij dan weer niet helemaal logisch om zo met je hoofd onder de dekens te gaan liggen….dát is pas donker;-) Henk doet dat trouwens ook altijd maar dat is logisch…hij heeft een engel in bed…dan wil je wel wegduiken!

  7. Dwarsbongel zegt:

    Tja, hoeveel mensen zullen er door dergelijke jeugdtrauma’s psychische problemen ondervinden? Van W.G. van de Hulst heb ik de complete Soete Suykerbol gehad, en nog een paar boeken. Ook een kinderbijbel, ik weet niet of het dezelfde is. Misschien symbolisch, ik zie hem nog voor me, maar alleen de buitenkant. Voorop stond ook een afbeelding, maar daarvan zie ik alleen de kleuren. W.G. was wel een veelschrijver – de oude schoolmeester zal wel een sterke evanglisatiedrang hebben gevoeld…

  8. RenéSmurf zegt:

    Ik werd als kind altijd voorgelezen, en ik mocht zelf altijd kiezen wat.
    En ik slaap altijd in op mijn linkerzij, anders gaat het niet. Raar he.

  9. ocharme, wat moet je een angst doorstaan hebben, tagrijn, elke avond voor je in slaap viel. 😥

  10. Zo zie je maar hoe zoiets je kan tekenen voor de rest van je leven 🙂 Ik zou toch maar eens kijken hoe de wereld eruit ziet als je even boven je dekbed uitkijkt, wie weet staat er wel een hele mooie blonde vrouwelijke engel de wacht te houden.

  11. Hans zegt:

    Zelf kies ik bij aanvang van de slaap wel een houding, maar daarna neemt het lichaam de touwtjes in handen.
    Ik ga slapen ik ben moe, zong onze moeder ook altijd voor ons, ook al was de dag zwaar voor haar geweest, ze bracht je naar bed.Hans

  12. Ik hoop toch dat mijn kinderen dat bespaart blijft. Wel sneu voor de kleine en ondertussen grote tagrijn.

    Love As Always
    Di Mario

  13. Thérèse zegt:

    Een spannend verhaal; jammer genoeg te spannend voor jou. Maar … krijg je het niet benauwd zo diep onder het dekbed?

  14. klaproos zegt:

    goh ja tagrijn, dat zoiets zo’n impact kan hebben op een kind hé,

    daar denk je niet bij na:-)
    ligt ook wel lekker geborgen zo diep onder de dekens:-)

  15. gewoonhanny zegt:

    Wat een tekening al niet kan zorgen voor een trauma en voor een bepaalde slaaphouding.
    Ik vraag me alleen af of je ’s zomers, als er een hittegolf heerst, nog steeds je hoofd onder het dekbed stopt.

  16. Marja zegt:

    Gossie. Je moeder had waarschijnlijk geen idee van de trauma’s die ze jou bezorgde.

Je kunt hier reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s