De ondergang van een schoenmaker

Deze foto zou Tagrijn nooit hebben gemaakt en zeker niet op zijn weblog hebben geplaatst als er niet een prachtig verhaal aan vastzat. Dit is de Fokkestraat die naar het Fokkeplein leidt en het is nauw verbonden met de stamvader aller Tagrijns in ons land. Je kunt het slopje vinden aan de Lammermarkt in Leiden. Waarschijnlijk hoort het bij een bedrijf, want het is met een hek afgesloten.

De huisjesmelker
Toen in 1611 de stad werd uitgebreid met een gebied te noorden van de Oude Singel, zag de schoenmaker Anthonis Joris Focker zijn kans schoon en kocht hier in 1622 als belegging negentien kavels. Hij vertelde de gemeente dat hij zeer begaan was met het lot van al die arme mensen die uit Noord-Frankrijk en Wallonië naar Leiden waren gekomen om te zien of ze een karige boterham konden verdienen in de bloeiende lakenindustrie. De gemeente gaf toestemming en de schoenmaker kon zijn gang gaan. Op dit kleine stukje grond propte hij tientallen zeer kleine woningen die geen enkele voorziening hadden. Het straatje noemde hij naar zichzelf en hij kon de huur gaan innen, die maar net aan kon worden opgebracht. De huisjes waren ongeveer drie bij drie meter, maar de arme arbeiders hadden in ieder geval een dak boven hun hoofd. Toen dit gelukt was kocht hij nog meer kavels op en liet hij steeds meer ‘huisjes’ bouwen, in totaal wel zo’n honderd. Maar jammer voor hem: in 1623 kwam de klad erin. De huisjesmelker werd onder curatele gesteld en ging failliet. Hij is daarna als steenbikker gaan werken.

Familie Tagrijn
Waarschijnlijk hadden de bewoners van de Fokkestraat zelf te veel ellende aan hun hoofd om leedvermaak te kunnen hebben over het lot van hun huisbaas. Wel heeft Tagrijn kunnen nagaan dat een van de latere bewoners van de Fokkesteeg, zoals het slopje toen heette, Jean ‘Tagrijn’ was. Regelrecht uit het Franse Tourcoing, waar hij in 1637 was geboren, vond hij hier zo’n hokje voor zich zelf en hij ging aan de slag als wolkammer. Hij ontmoette hier Elisabeth del Dique, een meisje dat in Canterbury was geboren, waar hij in 1657 mee trouwde. Lang duurde dit geluk niet, want we zien dat hij in 1659 alweer hertrouwde. Tagrijn zal je alle namen en alle ellende besparen: hij trouwde in totaal vijf keer en bij alle vrouwen verwekte hij kinderen. In totaal zeventien. In een hokje van drie bij drie zonder sanitair zal dat een ongezond gekrioel zijn geweest. De meeste kinderen stierven dan ook als ratten. Alleen het nageslacht van zijn eerste zoon Pierre, een saaiwever, was sterk genoeg om de lijn tot op vandaag te kunnen voortzetten. Pierre trouwde in 1685 met de uit Frankrijk afkomstige Sara Leu, die zich toen al Sara de Wolf liet noemen. Integratie ging snel in die tijd!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Allerlei, Stad en land, Uit Leidse bron en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op De ondergang van een schoenmaker

  1. Hans Disseveld zegt:

    wat een leuke blog maar heette hij geen Jean Masurel

  2. boomkruiper zegt:

    Wat een leuke weetjes over je voorgeslacht

  3. Kakel zegt:

    Het bewijs is weer geleverd dat er vroeger ook gewone mensen waren die over de ruggen van anderen rijk probeerden te worden. Drie bij drie meter…net iets groter dan een toilet. Van die ene sterke Pierre stam jij af. Een echte doorzetter, Tagrijn 😉
    Ik kan me een blog van je herinneren dat je de binnenkant van een dergelijk oud huisje hebt laten zien. Klopt dat? De foto’s waren ronduit confronterend.
    Lieve groet

  4. klaproos zegt:

    Familie Tagrijn, ik wed dat er boeken over te vullen zijn Tagrijn,
    mooi man

  5. Mooi stukje historie Tagrijn, leuk om uit te zoeken he.

  6. RenéSmurf zegt:

    Ja, Nederland is altijd al een land geweest waar ze op af kwamen, op zoek naar een beter leven. De hugenoten ook bijvoorbeeld, vanwege hun religie. Ook uit Frankrijk.

  7. logbankje zegt:

    Het lijkt zo nobel van dhr. Focker, maar het is voor hem gewoon handel met een zo hoog mogelijke opbrengst.
    een woning van 3×3 mag je geen woning noemen.
    Blijkbaar was hij toch niet de juiste ondernemer, of waren zijn uitgaven groter dan zijn inkomsten.
    In die tijd werd men inderdaad niet oud. Hans

  8. rietepietz zegt:

    Een huisje van 3m.x3m…..inderdaad, hoe prop je dáár al die kinderen in en over het gebrek aan sanitair wil ik niet eens dénken! Toch wel érg leuk dat je nog zó dicht bij je “óorsprong” woont!

  9. Wat een verhalen van vroeger he. Wel mooi om zo in je verleden te kunnen graven.

    Love As Always
    Di Mario

  10. Villasappho zegt:

    Het is alsof ik mn vader hoor over onze stamboom. Leuk om te lezen!

  11. Marja zegt:

    Prachtig verhaal. Mooi dat je zo ver terug nog familie hebt getraceerd. Wat een armoe toen.

  12. Thérèse zegt:

    Ah wat leuk zo’n familiegeschiedenis tot zo ver terug in de tijd. En wat een geluk dat je van de juiste man (en vrouw natuurlijk vooral) afstamde, want anders was je er helemaal niet geweest. Wat een akelig slimme schoenmaker. Er zijn toch altijd van die afzetters op de wereld. Ik denk wel eens dat dát het oudste beroep ter wereld is.

Je kunt hier reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s