De naaimachine


Dit is het waargebeurde verhaal van Tagrijn en een Wilhelmina naaimachine. Het schoot me een paar dagen geleden opeens weer te binnen.
Ik moet daarvoor eerst even iets anders vertellen. In 1902 richtten werknemers van de vroegere Leidsche Katoenweverij aan de Looierstraat een harmoniekapel op onder de fraaie naam Werkmans Wilskracht. Ondanks twee afsplitsingen onder de namen Con Fuoco en Allegro Vivace, bestaat die harmonie nog steeds. Met 114 jaar waarschijnlijk een van de oudste korpsen van het land.
Op een gegeven moment waren de oude uniformen tot op de draad versleten en konden ze niet meer worden gedragen. De Leidse bevolking, in mijn kinderjaren nog overwegend rood, droeg het arbeiderskorps, zoals het werd genoemd, dus een warm hart toe en was goedgeefs toen er via deurcollectes geld werd ingezameld voor nieuwe kleding.
Uit dankbaarheid besloot het korps door de verschillende wijken van de stad te gaan lopen om hun nieuwe uniformen te showen en natuurlijk een moppie te blazen.
Op een zaterdagmiddag zouden ze zelfs door onze straat lopen. En kijk, nu komt dan eindelijk die Wilhelmina naaimachine het verhaal binnen.
Mijn moeder zat die dag achter de naaimachine die op tafel stond, wat te naaien. In de naaimachine was een kleine uitsparing waarin precies een vingerhoed paste. De kleine Tagrijn zat ook achter de tafel en stak, Joost mag weten waarom, zijn wijsvinger in die opening om daarna vrijwel onmiddellijk tot de ontdekking te komen dat er, althans voor die wijsvinger, geen weg terug meer was. Volledig klem. Mijn vader rukte en trok aan de vinger, haalde een pot groene zeep erbij, maar niets mocht baten.
Toen hij met zweetdruppels op zijn voorhoofd aan de gang was met zijn pogingen mijn vinger uit zijn benarde situatie te bevrijden, klonken plotseling de verwachte klanken van Werkmans Wilskracht in de straat.
Natuurlijk begon ik meteen te zeuren dat ik de muzikanten wilde zien en mijn vader trok en rukte nu nog harder aan de vinger, ook al omdat hij natuurlijk ook wilde gaan kijken. Mijn moeder werd nu ook zenuwachtig: ‘Kijk nou uit, joh, anders kost het hem zijn vinger’. Mijn vader reageerde af op mij: ‘Waarom doe je dan ook altijd van die rare dingen?’ Maar dat wist ik eigenlijk ook niet. Zulke rare dingen deed ik nu eenmaal. Ondertussen kwamen de klanken van de muziek steeds dichter bij.
Er was nu nog maar één oplossing mogelijk en zo konden de bewoners van de Gerard Brandtstraat even later dus niet alleen genieten van de muziek van Werkmans Wilskracht maar ook van het lachwekkende schouwspel van twee volwassenen op de stoep die samen naar een muziekkorps keken en tegelijkertijd een naaimachine ondersteunden met daarachter een jochie dat zijn vinger erin had gestoken.
Ik had graag verteld hoe het uiteindelijk is afgelopen, maar helaas weet ik dat niet meer. En mijn ouders kan ik het niet meer vragen. Maar de Wilhelmina naaimachine is nog steeds in leven en staat nu in een fraaie houten koffer ergens te pronken in het huis van mijn zus.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Allerlei, Stad en land en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op De naaimachine

  1. Alexandra van den Berg zegt:

    Mooi verhaal….ik speel nu nog steeds bij Werkmans Wilskracht, alleen zitten wij nu als orkest en lopen niet meer op straat. Kijk eens op onze facebookpagina…Harmoniekapel Werkmans Wilskracht.

  2. Wieneke zegt:

    *veegt lachtranen weg*

  3. gewoonanneke zegt:

    Wat een prachtig verhaal haha. En mooi dat die machine nog bestaat. Wel jammer dat je niet meer weet hoe het afgelopen is. Maar neem aan dat al je vingers er nog aanzitten. ;). Mijn zoontje stopte eens zijn kop opeens in de centrifuge naast de wasmachine.Niet aan natuurlijk maar toch je schrikt je rot. Ik dacht meteen gauw er uit halen want straks wordt zijn hoofd dikker doordat hij op zijn kop zit. En hij kwam er in dus moet ie er ook weer uitkomen. Hij kwam er met heel rode oren uit en flink jankend. Maar kwestie van eigen schuld dikke bult (hardvochtige mama haha).

  4. Kakel zegt:

    Haha, ik heb hardop zitten lachen. Het geschetste beeld van de twee mensen met tussen hun in een naaimachine en een klein jongetje was voorbeeldig!
    “Wat is er?” wilde mijn man meteen weten (-:
    Toch wel heel frappant dat je niet meer weet hoe het is afgelopen, vooral omdat het jouw vinger is.
    Bij mijn tante was het minder goed afgelopen. Zij zat aan mijn oma’s naaimachine, de naald ging door heet vinger en zij zette het op een gillen. Toen moest tot overmaat van ramp de naald nog een keer door de vinger voordat hij eruit kon. Kijk, dat beeld sla ik dan weer liever over.
    Een vermakelijk blog!
    Lieve groet

  5. boomkruiper zegt:

    Ohwhowo … arme kleine Tagrijn met zijn nieuwsgierige vingertjes. Maar wat een bijzonder verhaal is dit. Zie in gedachten het hele tafereel voor me. En wat leuk dat je zus de naaimachine nog steeds bezit 🙂

  6. whahaaaa .. prachtig verhaal vanuit je apenjaren, tagrijn! ik zie het beeld zo voor me! 😀
    de fanfare had jullie mogen belonen met een extra ‘moppie’ ! 😆

  7. hanneke zegt:

    Dat had ik graag gezien, jullie met die naaimachien. Werkmans Wilskracht zag ik vaak, maar dan in een andere straat.

  8. hahahahah geweldig verhaal en kan het me indenken het was vroeger heel bijzonder als er een muziekkorps door de straat kwam. Ennuhhhh ik herinner mij een jongetje die ooit zijn vinger in de dijk stak, maar goed dat daar gen muziekkorps langs kwam. 🙂

  9. logbankje zegt:

    Met 114 jaar denk ik ook wel dat ze een de oudste korpsen zijn.
    Oeps, je bent jong en je steekt je vinger ergens in.
    Ja, wel een vreemd gezicht, of zou men niet gezien hebben dat je vast zat?
    Een ding is zeker, je bent los gekomen. Hans

  10. Hahahahhahaha, ik kan je zo zien staan als ik mijn ogen dicht doe. Misschien weet je zus hoe het is afgelopen.

    Love As Always
    Di Mario

  11. Thérèse zegt:

    Oh wel sneu, hoor. Ja, veel later kan je er om lachen, maar toen niet. Wel inventief met naaimachine en al gaan kijken. Mijn broers hadden ook altijd zo iets, weet ik opeens. Bijvoorbeeld met een hoofd tussen de trapspijlen om naar beneden te kijken en dan er niet meer uit kunnen. Wij (zusje en ik) waren wel gewend aan die dingen; vonden hen gewoon stom. Hahahaha! Maar nu vinden wij het wel zielig, hoor Tagrijn.

  12. rietepietz zegt:

    Wat een mooi nostalgisch verhaal, Hier op zolder staat óók nog zo’n oudje. Je verhaal nam toch een verrassende wending, ik zag alle Leids vrouwen al kostuums naaien;-)
    Misschien kwam je vinger wel spontaan los toen je daar even rustig zat., al dat rukken en trekken liet de vinger waarschijnlijk opzwellen. óf je bent naar het ziekenhuis geweest en onder narcose geholpen, dát zou verklaren dat je het niet meer weet;-)

  13. RenéSmurf zegt:

    Wie wat bewaard heeft wat! Soms kan het handig zijn, als je er mee overweg kan.
    Maar nergens je vinger in stoppen.

  14. Marja zegt:

    O ja, dat doen kinderen. Heel herkenbaar. En wij houden er nu een geweldig verhaal aan over. Ik zie het voor me.

Je kunt hier reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s