Hoe veilig is Ameland eigenlijk?

Ik werd wakker en voelde me heel vrolijk. Daar kun je nu eenmaal niets aan doen, dat overkomt je gewoon. Ik pakte de ochtendkrant en onmiddellijk schaamde ik me dood voor al die vrolijkheid want daarin stond weer eens zo’n stukje over de toenemende onveiligheid in ons land. Ik had steeds verondersteld dat we hier in het paradijs op aarde woonde vergeleken met al die landen in Azië waar je toch wat minder gerieflijk woont dan hier. Het bericht in de krant werd gestaafd aan de hand van het aantal wapenvergunningen in ons land per gemeente. Dat lijkt me niet de enige graadmeter. Maar wie ben ik, dus laten we dat dan maar eens bekijken. Woon ik in mijn woonplaats Leiden nog een tikkie veilig, dacht ik nogal egoïstisch? Dat valt me behoorlijk mee. Er blijken hier namelijk 581 wapenvergunningen te zijn afgegeven, dus grofweg vijf op de duizend inwoners, waarbij baby’s en grijsaards worden meegerekend, want je weet het bij die groepen maar nooit.
De telling is verricht bij 415 gemeenten en op die lijst staat Leiden met die 581 op de 359e plek. Lekker laag dus. Maar ja, één gek is al meer dan genoeg is al vaak gebleken.
Als deze telling echt de graadmeter zou zijn, zou Ameland verreweg het gevaarlijkste stukje Nederland zijn: maar liefst 78 wapens per duizend inwoners. Ook de andere waddeneilanden scoren heel hoog.
De in grootte met Leiden vergelijkbare plaats Haarlem staat op de 364e plek. Met meer wapens per duizend inwoners kom je dus op een lagere plaats van de veiligheidsranking terecht. Opvallend is dan dat in de grootste steden van ons land het aantal inwoners met een wapen per duizend het laagst is. Daardoor neemt Utrecht plek 406 van de 415 in, Rotterdam 384, Amsterdam 374 en Den Haag 364.
Van deze vier steden is de Domstad dus het veiligst en Den Haag het gevaarlijkst. Maar wel allemaal stukken ongevaarlijker dan de kleinere steden Leiden of Haarlem. Althans volgens onze cijferaar, zo’n wereldvreemde grijze muis op een ministerie die daar in een stil hoekje dagelijks met zijn computertje zit te spelen, werkend aan de op zijn schouders rustende verplichting tot aan zijn pensioen iedere maand een zinnig lijkende statistiek af te scheiden omdat hij daar de enige is die Windows Excel een beetje beheerst.
Maar: wat heb je aan dergelijke statistieken. De conclusie zou moeten zijn dat je maar beter niet meer naar het inferno Waddeneilanden kunt gaan omdat dan de kans bestaat dat je wordt opgepakt wegens roekeloos gedrag. En dat dan niet wegens de kans op tekenbeten, zwemmerseczeem of losliggende stoeptegels. Al word je natuurlijk wel nieuwsgierig, want waar hebben die mensen daar al die wapens toch voor nodig? Om te oefenen voor de schiettent op de kermis? Om op cranberry’s te schieten? Wie het weet mag het zeggen, maar dat hoeft niet. Al wil ik het wel graag weten. Zo, en nu ga ik weer snel in de schuilbunker.

Geplaatst in Allerlei, Stad en land | Tags: , , | 13 reacties

Laatste Oordeel op reis

In universiteitsbibliotheken over de hele wereld liggen boeken waarin zaken uit de Leidse geschiedenis zijn opgeschreven. Via Google Books kun je vaak ongelimiteerd neuzen in deze stof en vaak zelfs hele boekwerken gratis downloaden als de datum voor de auteursrechten zijn verstreken. Zo kun je ze toevoegen aan je eigen digitale bibliotheekje. En dat is iets wat Tagrijn erg graag doet. Gelijk veiligstellen in de cloud zodat het bij een computercrash niet verloren gaat. Zo stuitte ik op een aardig boekje in de bieb van Harvard over een drukkerij in het Leidse stadhuis. Na de val van de toren van de Pieterskerk in 1512 werden de volders die op de Langebrug (voorheen Voldersgracht) werkzaam waren, verplicht te redden wat er te redden viel en zo belandden heel wat zaken vanuit de Pieterskerk, via de woning van de schout, in het stadhuis.

Ik had dit nog nooit in een van de boeken over Leiden gelezen en het was voor mij een openbaring die mij uitnodigde verder te lezen. Een moeizaam karweitje want de scan was op veel plekken niet al te best. Het stadhuis was ook later nog eens een reddingspost voor zaken uit de Pieterskerk. Een paar dagen voor de beeldenstorm in 1566 liet iemand zich ontvallen dat het de bedoeling was alle beelden en andere religieuze uitingen in de toen uiteraard nog roomse Pieterskerk te vernietigen. Daar bevond zich ook Het Laatste Oordeel, het beroemde drieluik van Lucas van Leyden dat dankzij een onbekende klokkenluider op tijd kon worden overgebracht naar het stadhuis, zo werd gered en daardoor tot voor kort in de Lakenhal te bewonderen was. Was, want een grote verbouwing en uitbreiding van dit museum heeft Het Laatste Oordeel voor een tijdje naar het Rijksmuseum in Amsterdam verdreven. Dus wie dit beroemde drieluik wil zien kan vanaf 23 augustus tijdelijk in de Eregalerij van het Rijks terecht.

Geplaatst in Cultuur, Stad en land | Tags: , , , , , | 11 reacties

Even uit m’n nek kletsen…

Als je er een beetje oplet, hoor je jezelf en anderen soms de merkwaardigste dingen zeggen. Zo zei iemand me gisteren: ‘dat is nu eenmaal een ongeschreven wet’. Opeens vroeg ik me af: hoeveel ongeschreven wetten zijn er eigenlijk? En waarom is nog nooit iemand op het idee gekomen die toch eens allemaal op te schrijven? Zo’n wetboek wordt een bestseller.
Een ander zei: daar wil ik haring of kuit van hebben. Die haring kan ik me dan nog wel voorstellen maar wat moet je in hemelsnaam met die kuit?
Ik weet waar Abraham de mosterd haalt, zei iemand. Nou en, fijn voor je, dacht ik. Ik weet waar mijn oom Kees zijn kaas koopt. Maar waarom zou een ander dat ook moeten weten.
Wie met iemand nog een appeltje te schillen heeft, kan dat niet in België; je kunt daar nog wel een eitje met hem pellen.
De miljonair koos eieren voor zijn geld, las ik in de krant. Even rekenen: daardoor hij zit hij nu dus met vier miljoen eieren opgescheept. Sufferd.
Die kerel heeft een luizenleven…. Maar wat heeft een luis voor een leven dat dat zo fijn is?
Als je naam haas is, ben je altijd het haasje maar gelukkig weet je van niets.
Dat is een waarheid als een koe. Hoezo? Wat is er zo waar aan een koe? En waarom niet als een paard of als een varken?
Lang zal hij leven in de gloria. De gloria? Waar leeft hij dan?
Jan ziet er geen been in. Nee, en ook geen arm of knie of rug. En Piet ziet er geen brood in. Zeker nog nooit in een bakkerswinkel gekeken.
Waar slaat dit op? En waarom zien onze zuiderburen er wel been in, maar geen graten? En welk been is nu eigenlijk dat verkeerde been waarmee je uit bed kunt stappen? Links of rechts?
Als je het buskruit niet hebt uitgevonden, ben je niet zo snugger. Maar geen enkele aardbewoner van vandaag heeft het buskruit uitgevonden. Dus wat een onnozelaars zijn we toch met z’n allen.
Misschien vind je nu dat ik toch behoorlijk uit mijn nek klets. Als een spreker dat doet moet hij met zijn rug naar de microfoon gaan staan.
En zo zou ik best nog even kunnen doorgaan. Op dit stukje heb ik vanmiddag peentjes zitten zweten, dus vanavond eet ik hutspot.

Geplaatst in Allerlei, Diversen | 14 reacties

Zaanse schans in olieverf


Zo’n twee jaar geleden bracht ik een bezoek aan de Zaanse schans. Zoals gebruikelijk kwam ik weer met een toestel vol foto’s terug. Soms gebruik ik er dan een of meer om daar ooit nog eens een schilderijtje van te maken. Ik zocht een weiland uit met een niet helemaal bewolkte lucht erboven. Want wat mij trof was de streep zonlicht die door de wolken heen op het land viel. Omdat de wolken zacht voorbij trokken, verplaatste ook die gele lichtstreep zich.

Materiaal: canvasplaat met een onderschildering van acryl en daarboven olieverf; het formaat 50 bij 40.

Geplaatst in Expo | Tags: | 17 reacties

Warm hè?

‘Warm hè?’, zegt ze.
‘Nou, poeh, warm’, zegt hij.
Ze zitten naast elkaar op een bankje in het park.
Even overdenken ze allebei hoe warm het wel niet is.. Dan zegt zij: ‘ ‘t is hier altijd hollen of stilstaan’.
‘Ja’, zegt hij, ‘t is hier altijd hollen of stilstaan.’
Het is een behoorlijk bejaard echtpaar, dat nu in het park even uitrust van al die jaren dat ze als echtpaar al samen hebben doorgebracht. Samen zij ze zeker al langer dan een eeuw getrouwd. Dan raken de woorden wel op. Alles is dan zo zachtjes aan tussen hen gezegd.
Nadat ze een paar minuten zwijgend naast elkaar hebben gezeten, zegt zij: ‘wil jij je boterham al?’
‘Ach ja’, zegt hij, ‘geef me mijn boterham maar.’
Ze opent het tasje van de Lidl en pakt er een plastic zakje met brood uit. Ze geeft hem zijn boterham. ‘Ik heb er maar iets fris tussen gedaan. Want met die hitte gaat die kaas zo zweten.’
‘Ja’, zegt hij, ‘kaas gaat altijd zweten als het zo warm is’.
Zwijgend kauwen ze hun brood weg. Een paar mussen komen brutaal dichterbij om de op de grond gevallen kruimels op te pikken.
‘Brutaal die mussen’, zegt hij.
‘Ja hè, heel erg brutaal’, beaamt zij.
Als het brood op is blijven ze nog even rustig zitten en dan neemt de man het initiatief: ‘Zullen we maar weer eens opstappen?’
‘Ach ja’, zegt ze, ‘laten we maar weer eens naar huis gaan. ‘t Is wel weer mooi geweest’.
‘Daarom. Het is wel weer mooi geweest’, zegt de man en staat op.
Daar gaan ze. Ik kijk ze na. Een echtpaar op weg naar een mooie toekomst. Op weg naar nieuwe, spannende avonturen.

Geplaatst in Allerlei, Verhalen | Tags: , , , | 16 reacties

Gerrit zag ze al vliegen…

Een paar dagen geleden deed een voorval me opeens weer aan Gerrit denken. Gerrit was als psychiatrisch patiënt opgenomen in Endegeest bij Leiden. In die tijd heette dat nog gewoon gekkenhuis. Hoort in het rijtje woorden die je vroeger nog mocht zeggen. Gerrit heette trouwens echt Gerrit en ik heb die naam dus niet bedacht omdat er een uitdrukking ‘gekke gerritje’ bestaat. Ik was nog jong en woonde bij mijn ouders thuis in de Gerard Brandtstraat, niet zo ver van Endegeest; dus ik liep er af en toe wel eens langs. De mannen kwamen dan naar het hek en bietsten om sigaretten. Als ze de brand in hun gegeven peuk hadden gestoken liepen ze verder, maar Gerrit bleef staan. En daar kwam z’n verhaal weer.
‘Ik heb ze gisteren weer gezien’, begon hij dan, ‘ik moest bukken, zo laag vlogen ze, knotsen van vogels, hartstikke rood en groene vleugels. Gevaarlijk hoor!’ Ik knikte begrijpend. Bij ieder bezoek namen de beesten in grootte toe en kregen ze de omvang van de T-Rex die nu in Naturalis wordt opgebouwd.
En daardoor moest ik van de week plotseling weer aan Gerrit denken. Bij het witte kerkje op de hoek van de Cronesteynkade en de Zoeterwoudsesingel stond een opgewonden groepje jongens. Roepend en wijzend en allemaal een smartphone in de aanslag.
‘Toch moet ie daar zitten’, riep er een. Ik keek in de aangegeven richting maar zag niets.
‘Misschien is ie nu wel de kerk in gegaan’, opperde een ander. Maar een derde sprak dat tegen. ‘Nee joh, dat doen ze nooit’.
Nadat ik nog even even was blijven staan, vroeg ik een van hen waar ze naar zochten. ‘Pikachu, meneer, hij moét hier zitten.’
Plotseling viel bij mij het kwartje, wat op zich al heel bijzonder is in het tijdperk van de euro.
Het is een spelletje van Pokémon dat je met je telefoon kunt spelen. Zo’n virtueel manneke kan overal opduiken en de speler moet hem dan maar zien te vinden. Tja, je kunt ze dus ook zien vliegen als je niét in een inrichting zit.
Toen ik verder liep betrapte ik me erop dat ik zacht een oud liedje van Ronnie en de Ronnies neuriede: ‘Weet je wat ik zie als ik gedronken heb, nou, nou, allemaal beestjes, allemaal beestjes, om me heeheeheen.’ (Eerlijk is eerlijk, de naam van dit groepje moest ik wel weer even opzoeken!)
En ik realiseerde me dat we toch nog niet zo heel ver van onze primitieve voorvaderen afstaan en dat ons jachtinstinct nog springlevend is. Die jongens zijn, zonder het te beseffen, opgesloten in het digitale gekkenhuis dat smartphone heet. En veel verschil met Gerrit, die ze ook zag vliegen, is er niet.

Geplaatst in Allerlei, Cultuur, De media | Tags: , , | 17 reacties

Zomer in park Cronesteyn


Vandaag neem ik je weer eens mee op een korte voettocht in mijn woonomgeving. Vanuit mijn woning aan de rand van het Roomburgerpark lopen we langs de tennisbanen en hockeyvelden van Roomburg en passeren aan de achterkant de molen aan de Kanaalweg.

Aan de waterkant zien we nog een reiger afkomstig uit de reigerkolonie die aan de overkant is neergestreken.

Omdat de spoorwegovergang aan de Kanaalweg wordt ondertunneld is de weg tot augustus 2017 afgesloten en kun je vrij eenvoudig de klaprozen vastleggen.

 

Vrij snel zijn we in polderpark Cronesteyn waar we ook een klein molentje zien staan.

Via een bruggetje en een smal paadje bereiken we het bos van het park. De slotgracht rond het eiland waar vroeger het kasteel stond is er nog. Je kunt er langs lopen, maar het eiland is uitsluitend voor vogels bereikbaar.

Een zo op het oog verlaten nest getuigt hiervan.

Zomaar een bossig plaatje.

Er is iets mysterieus met deze boom: knijp je ogen een beetje dicht en ontdek het vrouwenportret. In de middeleeuwen zou men er onmiddellijk een mariaverschijning in zien.

En kun je ook schrikken van dit monster dat op mijn pad kwam.

Terug via het Roomburgerpark waar moeder natuur een abstract schilderij op een boom zette.

Geplaatst in Stad en land | Tags: | 16 reacties

Internexit…

 

Brexit is een ramp voor Europa, maar een Internexit is ook best erg, is mijn conclusie na een lange periode Dependence Days als gevolg van een hardnekkig Internexit, waar KPN en provider XS4All zich sinds 22 mei de tanden op stuk beten. Geen financiële zaken kunnen afhandelen, geen mail verzenden of ontvangen: in één klap ben je teruggeworpen in die leuke romantische postkoetstijd. Aanvankelijk werkte de verbinding nog met de snelheid van een slak met onbehandelbaar oververmoeidheidssyndroom, kapte er soms een uurtje  mee, maar gaf na na enige tijd de pijp toch maar helemaal aan Maarten. Dus contact met de provider die een expert zou sturen die toevallig Maarten heette. Hij kwam, zag, overwon niet, maar stelde vast dat verbinding bagger was en dat modem toe was aan euthanasie. Andere dag nieuw modem ontvangen van XS4All en tot mijn opperste verbazing met kunst- en vliegwerk zelf aan de praat gekregen. Maar geen internetverbinding…  dat was dan toch wel weer jammer…Trots vervloog…

Zonde van mijn tijd…
Dus opnieuw: XS4All bellen, expert kwam weer, nu in gezelschap van een KPN’er in dienst van de provider. Een paar straten verder staat een geheimzinnig kastje waarin ze mijn telefoonlijn aansloten op een nieuwere verbinding. Mooi meegenomen. Als het had gewerkt. Opeens een geniale ingeving. ‘Meneer, we gaan een draadloze wifi-verbinding maken, geen gedoe meer met snoeren en het modem in de meterkast zetten, zo dicht mogelijk bij het punt waar de telefoonleiding binnenkomt. Repeater ertussen om het signaal te versterken en een adaptertje om het door te geven.’  Dus  liet ik een electricien opdraven om een stopcontact in de meterkast aan te leggen. Alles na een paar dagen volgens plan afgehandeld, maar het leverde slechts op dat nu mijn mobiele telefoon in de huiskamer geen wifi meer had en dat interaktieve tv het vertikte. ‘Zo’n mobiel is ook niet voor in huis’, bromde de KPN’er. Die na een half uur zei: ‘Ik ben hier mijn tijd aan het verdoen. Ik ga ervandoor. Zonde van mijn tijd. Dag meneer, bedankt voor de koffie.’ En weg was ie. Zo dan.

Wanhoopsvlagen
“Weet je’, sprak de ‘expert’ van XS4All, ‘misschien is dat nieuwe modem ook wel niet goed. Ik ga weer een ander bestellen’.  Gelukkig heb je die dingen in bruikleen en hoef je ze niet te betalen. ‘Lekkere koffie heeft u’, stelde die expert de dag erop tijdens het installeren van het tweede nieuwe modem vast.  ‘Ja, maar de cupjes raken op dus als ik niet snel internet heb kan ik geen nieuwe bestellen’, dreigde ik. Het dreigement bevorderde de gang van zaken niet: ook het tweede modem had het niet naar zijn zin bij mij en gaf geen sjoege. De door mij geproduceerde vlagen van wanhoop dreven nu in groten getale zichtbaar door de kamer.
‘Het zou zomaar de dsl-kabel kunnen zijn’, zei de expert opeens op experterige toon. ‘Mm’, reageerde ik, want weet ik veel. Internet is een handig fenomeen maar het moet wel werken. Wat mijn technische ontwikkeling betreft sta ik nog altijd dichter bij de trekschuit dan bij de auto.

Nutteloze aanschaf
Afijn, vier dagen later weer een nieuw gezicht op het toneel: een alwetende KPN’er. Eerst alles maar eens opmeten en daarna naar de kelder waar zich nog een telefoonkastje bleek te bevinden die naar verluidt nog door Einstein was geïnstalleerd. Een oerwoud met kronkelende lianen zou jaloers zijn op zo’n wirwar aan kleurrijke draadjes. Maar de monteur viste er feilloos die van mij uit, rommelde er wat aan om daarna vast te stellen: ‘We moeten ondergronds, meneer. Daar zit sluiting. Ga ik regelen. Waar staat dat modem eigenlijk?’ Ik wees hem naar de meterkast. Hij schoot in  de lach. ‘Dus u wilt echt een wifiverbinding door die dikke betonnen muren heen?’ riep hij uit. ‘Man, dat kan toch niet? Dat haalt ie toch never nooit!’ Contactdoos voor niets laten aanleggen, nutteloze adapter van 40 euro aangeschaft en modem weer op z’n oude plek… Over de vermeende sluiting nooit meer iets vernomen.

Gebed zonder end
Ik ga nu maar even tijdreizen om je het verslag van nog meer ellende en talrijke vrijwel dagelijkse bezoeken van een leger experts te besparen en zap nu een tijdje door naar maandag 20 juni: een nieuwe KPN-expert stelt vast dat telefoon en snel internet nooit door dat ene dunne kabeltje kunnen en rapporteert dus aan XS4All dat zij een nieuwe kabel moeten aanleggen. Dinsdagavond om 21.00 uur een sms van de provider. Neem contact met ons op. Afspraak maken met een kabelaar, veronderstelde ik. XS4All: ‘Wij gaan geen nieuwe kabel aanleggen maar morgen uw snelheid verlagen. Dan moet ie het halen hebben we gemeten.’ Gevolg: bijna de hele woensdag een klapperend modem dus nul procent toegang tot internet…  ‘@#$%^&**..’, riep ik uit (of een woord van gelijke strekking) en ik stond in dubio: de hele mikmak uit het raam donderen of toch maar weer de provider bellen. Het verstand won uiteraard, dus sloeg XS4All die inderdaad de snelheid had verlaagd, weer aan het meten en zei toen telefonisch: ‘door die verandering van snelheid is er natuurlijk wel een en ander gebeurd met uw verbinding. Moet zich nog ‘inlezen’ in het modem, dus trek de stekker er eens uit en doe hem er na tien seconden weer in.’ Na een paar minuten geknipper had het modem er inderdaad opeens zin in… En deed bijna zes uur zijn uiterste best met (uit)vallen en opstaan  in de lucht te blijven. Juist toen ik in een hoerastemming begon te komen, viel hij weer doodmoe in diepe slaap als de Phileas ergens op een stuk steen in de ruimte.
Dan op 28 juni weer verscheen Michel, een nieuwe ZZP’er die voor XS4All werkte.  Zucht… Maar geen idee wat hij allemaal gegoocheld heeft, maar tot nu toe werkt het, al is het traag: WiFi in de huiskamer, interactieve tv en internet.
Duim je mee?

Update 5 juli 0.53: En weer ligt het er sinds vanmiddag om de tien minuten uit… Heeft een kleine week goed gewerkt. Om gek van te worden. Of misschien ben ik dat inmiddels al, maar heb ik dat zelf nog niet door… Morgenochtend voor de allerlaatste keer XS4All bellen. Geeft ze nog één kans. Daarna is het dan helaas toch echt bye, XS4All…

 

 

Geplaatst in Diversen | Tags: , , , , | 18 reacties

Internetloos tijdperk…

Als gevolg van een hardnekkige en tot nu toe onoplosbare internetstoring  (Internexit…) sinds 23 mei helaas geen nieuwe bijdrage mogelijk.

Geplaatst in Diversen | 12 reacties

Wat gebeurde er 150 jaar geleden?


Dit is het Leidsch Dagblad van 23 mei 1866, dus precies anderhalve eeuw geleden. Voor nog geen twee gulden, dus minder dan een euro, lag hij gedurende een kwartaal vijf dagen per week bij je in de bus. Kom daar nu maar eens om! De krant was iets groter dan een A4-tje en telde slechts vier pagina’s. Lees hieronder wat het nieuws beheerste en wat de adverteerders 150 jaar geleden te bieden hadden.






Geplaatst in Cultuur, De media, Stad en land | Tags: , , | 14 reacties