Een goed gesprek

 

Zeven maanden per jaar breng ik mijn donderdagen door in een van de ateliers van Ars aan de Pieterskerkgracht. Rond het middaguur wil even ontsnappen aan de lucht en dampen van verf en terpentijn en loop dan het centrum in.
Op de Nieuwstraat liep ik vorige week donderdag achter een echtpaar dat duidelijk niet uit Leiden kwam, want rondkijkend en fotograferend. Nog een vrij reizen te goed dus dan maar eens een gezellig dagje Sleutelstad. Ze praatten nogal luidruchtig zodat ik weinig moeite hoefde te doen hun interessante en diepgravende conversatie te volgen.
Hij: Kijk, een hek.
Zij: Ja, nou en?
Hij: Met een poort.
Zij, Ja, nou en?
Hij: Daar kun je onderdoor.
Zij: Natuurlijk, nou en?
Hij: Kijk, daar boven, een soort van kasteel.
Hij wees naar de oude burcht die daar al ongeveer negenhonderd jaar op de opgeworpen heuvel staat.
Hij: Even kijken. Hij trok het initiatief naar zich toe en wandelde onder de met een leeuw getooide poort richting Burchtplein. Ze volgde.
Zij: Ja, en wat nu?
Hij: Misschien kun je wel naar boven.
Zij: Ja, nou en?
Hij: Dan kun je misschien over de hele stad uitkijken.
Zij: Ja, nou en?

Ik liep achter hen aan het burchtplein op waar het terras voor het Koetshuis op deze eerste zonnige lentedag toch nog niet helemaal vol was.
Hij: O kijk, er is een trap.
Zij: Ja, nou en?
Hij: Dus je kunt daar naar boven.
Zij: Ja, nou en?
En hier houdt het verslag van deze interessante conversatie op. Ik vond het wat al te opvallend om achter hen op dat pleintje te blijven staan en liep dus door om via het Van der Sterrepad op de Oude Rijn te komen.
Het was een wijs stel. Zij beseften maar al te goed dat je je huwelijk kunt redden zolang je maar on speaking terms blijft.

Geplaatst in Stad en land, Verhalen | Tags: , , | 18 reacties

Tja

Het is weer Tjaatjestijd. Er zijn weer wat uitglijders verzameld, onder andere met enkele bijdragen van lezers.  Maar de eerste Tja-waardige uitglijder  is van Tagrijn zelf. (Haalt boetekleed uit de kast.) Vorige week schreef ik in mijn enthousiasme dat de T.Rex het grootste dier is dat ooit op aarde leefde. Maar Jos van den Broek van de Leidse universiteit wees me er terecht op dat ik een knoeperd van een fout maakte:  ‘Trex het grootste dier dat ooit op aarde heeft geleefd? Dat is een groot misverstand! Ook nu nog leven er dieren die veel en veel groter zijn. Weleens een blauwe vinvis gezien? Zelfs Naturalis heeft een dinoskelet dat groter is dan dat van Trix. En fossielen van echt grote knoeperds kun je vinden in Argentinië.’
Hartelijk dank voor deze reactie.
Dwarsbongel kreeg onderstaande melding op zijn scherm:

Ghita zag werkgelegenheid voor slimme tomaten:

Ghita maakte ook nog een tjaatjeswaardige foto en schreef erover:
‘Op het Bio science park in Leiden hebben ze de weg ter hoogte van het Gorleaus laboratorium wat aangepast.
Alleen is er toch iets misgegaan bij het aanleggen van het fietspad……er stond een lantaarnpaal in de weg…’

 Wie geeft Valerio Zeno nu eens seksuele voorlichting? Want er valt hier wel wat aan die jongen uit te leggen blijkens dit stukje in het Leidsch Dagblad.

 Een stuk over Chinees nieuwjaar, eveneens in het Leidsch Dagblad. Er stond ook een plaatje bij van een Chinees meisje. Of?

De winkelketen Vitamin liet deze week een blad in de bus glijden met tips voor een gezond leven. Het is het winternummer 2017… In ieder geval niet te laat.

Denk je dat Ziggo je hoorprobleem oplost….

Altijd al op zoek naar een wasmachinereiniger met een vies luchtje? HG heeft het.

Deze kop stond in NRC. Opzienbarend nieuws. Een primeur van jewelste. Maar hoe we onze planeet dan draaiend moeten houden staat er dan weer niet bij.

Dit was het dan weer. Zie je nu ook iets in de media waarvan je zegt: ‘tja….’  dan zou ik het leuk vinden als je dat wilt mailen naar tagrijnleiden@xs4all.nl. Bedankt!

Geplaatst in TJA... | Tags: | 17 reacties

T.Rex in town

Tijdreizen kan! De spontane medewerking van een dier dat 67 miljoen jaar geleden toen de mens nog lang niet was ontstaan hier op aarde rondliep, maakt het mogelijk.  Ga maar kijken in Naturalis in Leiden waar het indrukwekkende skelet van T.Rex Trix, het grootste dier* dat ooit op aarde heeft geleefd, staat opgesteld.

Leidse archeologen vonden het monster in Montana VS in het gesteente van de Hell Creek Formation en mede dankzij giften van velen (in een groot aantal Leidse winkels stonden bussen waarin werd gevraagd om een tientje voor Trix) kon het bedrag bijeen worden vergaard waar de landeigenaar om vroeg.

En zo kon de Tyrannosaurus rex bot voor bot  en 12,5 meter lang uit de aardbodem worden opgegraven.  Het skelet is wonderbaarlijk compleet, al is wel te zien dat ze lange tijd met vier gebroken ribben moet hebben gelopen die op wonderbaarlijke wijze zijn genezen.


Waarschijnlijk had ze dit opgelopen in een gevecht met een andere saurus, want dat was haar belangrijkste maaltijd. Eten of gegeten worden was het credo. Haar staart is indrukwekkend en ook haar lieve beentjes zijn enorm. Iedere poot kan een gewicht van vijf auto’s dragen.


Voordat je de zaal binnengaat waar het skelet op je wacht, loop je door een grote zaal waar je van alles en nog wat kunt kopen op het gebied van dino’s.

Daarna kom je in een dierentuin waar je de bekendste dinosaurussoorten kunt ontmoeten. Ontzettend knap gemaakt. Niet opgesteld en onbeweeglijk, Nee, ze lijken te leven en lopen en brullen rond, maar ter geruststelling: ze zijn volstrekt ongevaarlijk ondanks die verschrikkelijke geluiden. Mijn foto-impressie zegt misschien genoeg.


Mocht je er een kijkje willen nemen, dan moet je via internet plaatsbespreken. Ook al heb je een Museumjaarkaart. In dat geval is de toegang gratis. Dat gaat heel simpel en zo weet je ook dat je nooit in een verschrikkelijk gedrang terecht komt.
In juni gaat Trix op reis door Europa en wordt Naturalis grondig verbouwd. (Het conflict met de architect is opgelost.)

* Hierop valt wel wat af te dingen. Zie de opmerking van Jos van den Broek bij de reacties. Ik kom hier a.s. maandag op terug.

Geplaatst in Cultuur | Tags: , , , | 16 reacties

Er welt een traan…

Het was mijn bedoeling vandaag eens lekker uit te halen naar de zelfbenoemde beste internetprovider van ons land Exces Vooral en KPN die mij al vanaf 16 mei vorig jaar nogal opdringerig om hun aandacht vragen. Wie eenzaam is en behoefte heeft aan mensen over de vloer raad ik aan van hun diensten gebruik te maken. Never a dull moment en elke dag een monteur op de stoep. Maar ik ben nu nog té bloeddorstig om hier een beetje netjes op mijn krijgstrompet te blazen. Het moet wel een tikkie kwaliteitsgezanik worden. Wilt u weten wat hieraan vooraf ging: klik
Daarom vandaag maar wat vrolijkers. Een paar jaar geleden stond tijdens de Drie Octoberfeesten in Leiden op het piepkleine terrasje van Vooraf en Toe op de Botermarkt het smartlappenkoortje ‘Er welt een traan’ ontzettend zijn best te doen. Ik maakte een foto waarvan ik vervolgens een oliefverfschilderijtje penseelde. De gezichten zijn wat karikaturaal gemaakt.

Geplaatst in Allerlei, Expo | Tags: , , , , , , | 13 reacties

Beeldhouwer Gerard Brouwer overleden

Op 20 februari j.l. overleed de in Katwijk woonachtige beeldhouwer Gerard Brouwer. Kort daarvoor was een overzichtstentoonstelling van deze kunstenaar te zien in het Duna-atelier in zijn woonplaats. Zijn levendige bronzen beelden zijn in veel plaatsen van ons land te vinden, onder andere in Den Haag, Middelburg, Hulst, Enschede, Katwijk, zijn geboorteplaats Leiden, maar ook in het buitenland. Op de markt in Leiden staan er drie: een bloemenman, een vishandelaar en een lakenkoopman. De eerste twee zie je hieronder.

img_2062t
img_2059t

Uit de grote hoeveelheid beelden in de expositieruimte hieronder nog een aantal.

img_2053t
img_2052t
img_2065t
img_2057t
img_2061t
img_2069t

Geplaatst in Cultuur | Tags: , , | 15 reacties

De krant van oktober 2057

krantDe hedendaagse techniek kent geen grenzen. Het stelt ons zelfs in staat over tijdgrenzen heen te kijken. Zo heeft men mij onlangs in een Leids laboratorium in staat gesteld de krant te lezen van 20 oktober 2057. Gelukkig, kranten bestaan over veertig jaar dus nog. Een paar opvallende nieuwtjes:

Pietendiscussie barst weer los
Den Haag – Opnieuw zijn gisteravond rellen uitgebroken op het Malieveld. Grote groepen voornamelijk zwarte jongeren schreeuwden leuzen en liepen met spandoeken om zich te weer te stellen tegen de weigering van het kabinet een pietenrol toe te bedelen aan zwarte jongeren tijdens het komende sinterklaasfeest.
“Je reinste discriminatie”, roept hun woordvoerder. Premier Klaver begrijpt alle commotie niet: ‘In het verleden hebben kabinetten zich juist ingespannen aan de wens van het volk te voldoen en de zwarte pieten te weren, krijg je dit weer.’ Maar hij zegde wel toe te bezien of het wellicht mogelijk is volgend jaar bij wijze van experiment enkele z.g. ‘zwarte pieten’ toe te laten.

Storing in metro
De storing in de metro tussen Reijkjavik en Lelystad is nog steeds niet opgelost. Gisteren waren duizenden reizigers gedwongen een overstap te maken in Kopenhagen, wat een ernstige vertraging van soms wel drie minuten opleverde.

Remigratie van Mars
Al enige duizenden bewoners van de planeet Mars hebben zich opgegeven voor een emigratie naar de aarde. Opvallend is dat hieronder veel kinderen en kleinkinderen zijn van de eerste voortrekkers naar de planeet.

Vogels waargenomen
Boven de heide bij Nunspeet zijn enkele vogels waargenomen, een diersoort dat de jongeren onder ons alleen nog maar van afbeeldingen kennen. Men vermoedt dat het mussen waren, waarvan men dacht dat deze al enkele decennia waren uitgestorven. Ornithologen zijn laaiend enthousiast, omdat het zou betekenen dat de natuur zich toch aan het herstellen is.

 Commotie in Marokko
In Marokko is veel opwinding ontstaan na het bericht dat prinses Dorina Beatrix, de oudste dochter van koningin Amalia, wil scheiden van prins Mohammed IX, de zoon van de huidige koning van dat land.

Ajax verliest opnieuw
Ajax heeft ook de tweede wedstrijd om de Universum Cup verloren. Ze waren in de uitwedstrijd niet opgewassen tegen de stevige jongens van Plutose Boys. De uitslag 37-0 was niet geflatteerd. Maar trainer De Groot verklaarde stellig: thuis winnen we.

                                     Volgende week slaat Tagrijn een keertje over.

Geplaatst in De media, Diversen, Over de grens | Tags: , | 16 reacties

Sneeuwwitje verklaard

snww-1tVandaag eens een wetenschappelijke bijdrage. Iedereen kent de sprookjes van Moeder De Gans of Grimm wel. Als kind nam u alles maar aan voor zoete koek maar vele geleerden hebben zich al gebogen over de herkomst van allerlei facetten van die sprookjes. Daarom ontleed ik vandaag voor u na eindeloos veel speurwerk een deel van het sprookje van Sneeuwwitje, gebaseerd op historisch vastgelegde feiten.

Er was eens (omstreeks 1759) een meisje (Sneeuwwitje) dat samen met haar moeder, de koningin (familienaam onbekend; de vader vertrok met de noorderzon, (op: 7.32 u. en onder 19.41) in een paleis (37 kamers, uitgebouwde keuken, toilet boven en beneden) aan de rand van een bos (waarschijnlijk Duitsland) woonde (toestemming Bureau Huisvesting 21 maart 1758).
Op zekere dag (4 mei, 10.23 u.) stierf de koningin en enige jaren later (12 augustus 1762) besteeg een nieuwe koningin de troon (doublé, zie Antieke Curiosa, blz. 213). Ze was jaloers op de maten van haar prachtige stiefdochter Sneeuwwitje (86,61,86). Dus ging ze voor de spiegel staan (overdrachtelijk, waarschijnlijk is bedoeld Der Spiegel) en vroeg wie de mooiste van het land was. Der Spiegel antwoordde (in de rubriek ‘mit Fragen kommt man durch die Welt’ , 11e jaargang nr.9 blz 17), dat Sneeuwwitje mooier was en dus ontbood zij (11 september 1762) de jager (Ludovicus van Maerle – zie ook: ‘het roemruchte geslacht Van Maerle’ – die later met de grootmoeder van Roodkapje is getrouwd). Wat dan weer blijkt uit ‘Analogie der sprookjes’ van Dreutjes en Dribbelman.
Hij moest Sneeuwwitje doden en haar hart in een kistje doen (eenvoudig notenhouten kistje, 17x24x12) nog te zien in het Museum te Dresden.
In het bos kreeg hij medelijden met het meisje (een totaal andere lezing treft u aan in De beproeving van de jager, blz. 2213 prof. O.H. Balletjes) en hij doodde een zwijn (sus scrofa), (jachtseizoen open 1 september… sic!) en deed het hart in het kistje. Sneeuwwitje vluchtte en vroeg de vogels een schuilplaats hetgeen blijkens drs. J. Zwetser in ‘Kunnen dieren spreken?’ niet geheel valt te verklaren.

snww-2Ze wezen haar een piepklein huisje dat nu verlaten was, maar waarin zeven dwergen woonden (zie: Communes in de 18e eeuw van K. Zemel). Sneeuwwitje werd overmand door slaap (al 23.45 uur) en ging over drie bedjes (veren; geen binnen) liggen. Zo vonden de dwergen bij thuiskomst het beeldschone meisje en vroegen zich vertwijfeld af wat zij moesten doen. (‘De dwergen verleid?’ van Havelock is knap weerlegd door Dr. T Klätser in ‘Homofilie bij dwergen, kobolds en elven’)
Enz.enz.enz. En omdat sprookjes altijd eindigen met een lang en gelukkig leven, kun je het verhaal van het plaatje hieronder zelf wel bedenken.

met-prins-t

Geplaatst in Allerlei, Cultuur, Diversen, Over de grens | Tags: , | 14 reacties

De smalste en de breedste

ar-steeg

Vorige week had ik de smalste steeg van Leiden uitgezocht als decor voor een persiflage op de te bouwen Mexicaanse Trumpwall. Helaas bleek uit de reacties dat niet iedereen dit zag. Maar ik wil toch nog even doorgaan over die Arend Roelandsteeg, want niet voor niets staat boven dit weblog: voor Leidenaars en overige wereldburgers. Aan deze steeg zit namelijk een aardig verhaal vast waarbij ook een andere Leidse steeg, ook al met een verhaal, betrokken is. De smalste steeg van de stad is namelijk nauw betrokken bij de breedste steeg van de stad en wellicht van heel Nederland.
Wie was Arend Roeland of Arent van Rollant? Van 1434 tot 1456 was hij een van de schepenen van de stad. De straatnaam kwam ik het eerst tegen in 1606 in het Schoorsteengeldboek, maar aangenomen mag worden dat de naam al eerder bestond. Deze smalste steeg van Leiden loopt van de Langebrug naar de Pieterskerkgracht. Halverwege bevindt zich een oude vertakking naar de Pieterskerk Choorsteeg, die Roelofstraat genoemd werd, later Stinksteeg en nu William Brewstersteeg, omdat in deze buurt de Pilgrimfathers bivakkeerden.

st-jorissteeg-oud-resizedDeze Arent Roeland had ook nog ergens anders gewoond. Ook deze steeg (zie foto hierboven) werd omstreeks 1452 Aernt Rollantsteghe genoemd. Deze steeg heet nu Sint Jorissteeg en is genoemd naar Sint Joris, de heilige die een draak bevocht. Hij was de schutspatroon van de schutters. Tot 1424 bevonden zich namelijk in de driehoek gevormd door de in 1886 gedempte Zijdgracht (nu Korevaarstraat), Levendaal en Geregracht, de Sint Jorisdoelen, de plaats waar de voetboogschutters oefenden. De Sint Jorissteeg die via een brug toegang tot de doelen gaf is van oorsprong een laan die naar een brug over het Levendaal leidde. De schutterij verhuisde in 1424 naar een terrein bij de Doelengracht en twee jaar later waren de oude doelen afgebroken.
Maar hiermee is de geschiedenis nog niet afgelopen. Al in 1910 waren er plannen voor een betere noord-zuidverbinding in het centrum maar deze konden om financiële redenen niet gerealiseerd worden. Pas in 1962 werden de huizen aan de rechterzijde van de steeg ten behoeve van een noord-zuidverbinding afgebroken. Het torentje op de hoek van de Hogewoerd is zowel op de foto hierboven als hieronder te zien. Op  de afbeelding hieronder kun je zien dat van een steeg nauwelijks sprake meer is en,  zoals hiervoor al opgemerkt,  misschien is dit dan niet alleen de breedste steeg van de stad maar ook van Nederland. Wie het weet mag het zeggen.

st_jorissteeg_nu-resized

Geplaatst in Stad en land, Uit Leidse bron | Tags: , | 15 reacties

Doorgang versperd

arend-roelandsteegWie niet zo goed in Leiden bekend is zal de Arend Roelandsteeg niet eenvoudig vinden. Want het is maar een verrekt smal straatje tussen de Langebrug en de Pieterskerkstraat en aan het eind zo smal dat je er niet kunt doorlopen als je zelfs maar aan een lichte vorm van obesitas dénkt. Menige zwaarwichtige Leienaar die het er toch maar op waagde kwam aan het eind klem te zitten en moest door de brandweer uit zijn benarde positie worden bevrijd. Ook talloze toeristen bewaren hierdoor na een dagje Leiden enge claustrofobische herinneringen. Ofschoon mijn omvang ruimschoots voldoet aan de doorgangsnormen kon ik toch niet verder. Mij werd de doorgang versperd door een man die er weinig werk van maakte een stapje zijwaarts te doen. Dus: ‘Meneer, zou ik misschien…’ ‘Nee’, beet hij me toe en keek de andere kant op. ‘Ja maar, meneer…’ ‘Nee, zeg ik toch?’
‘Ik vraag het u vriendelijk.’ ‘Ja, en daar kan ik dus ja of nee op zeggen. Als u zou zeggen: ik wil erdoor, had ik gezegd: probeer dat dan maar eens. Had u nog een kans gehad.’
Ik dacht koortsachtig na. Ik had mijn Handboek ‘Omgaan met eikels’ weer eens thuis laten liggen. Ik besloot tot de gebiedende toon: ‘Ik wil erdoor.’ ‘Nou nou, een beetje anders kan ook wel. Uw bewering dat u er door wilt is totaal ongegrond. Op die manier zult u nooit begrepen worden in de wereld’, zei de man streng en bleef staan. ‘Opzij!’riep ik. Zwijgend ging de man opzij. ‘Geen probleem toch’, zei hij.
‘Communicatie is voor veel mensen erg lastig’, begon hij op uitleggerige toon. ‘Ze willen iets maar weten niet hoe ze dat duidelijk moeten maken. Hoe ze de juiste snaar moeten raken. Daar gaat de hele wereld aan ten onder. U snapt dat niet en politici snappen dat ook niet. Die gaan dan zogenaamd onderhandelen. Of ongegeneerd ‘pleur op’ lopen Rutteren. Fout, meneer, helemaal fout. Roep tegen die Amerikaan met die gele bever op z’n kop: bekhouden! Dat snapt ie meteen. Zo doe je zaken. Kijk, ik ben hier nu bij wijze van spreken even die muur tussen Amerika en Mexico. In de vorm van een steeg, snapt u? Ach ja, dat had je natuurlijk wel begrepen. U vraagt me vriendelijk om doorgang en ik vertik het dus. Omdat u gewoon een zwak verhaal hebt, geen goede reden opgeeft. Maar u beveelt, geeft me een grote bek en ik ga opzij. Gewoon stevig te keer gaan, dat is alles. Geen geween en geknars der tanden, geen wasverzachter in je verhaal, nee, keihard aanpakken. Kijk, die muur is er nog niet, maar als die Mexicanen alleen maar roepen: ‘Donald, niet doen joh’, staat ie er morgen. Watjes, die lui. En ze kunnen niet eens goed luisteren. Want dan zegt die gele bever ook nog dat ze het zelf moeten betalen. Kijk je wel eens naar de rijdende rechter?’
Ik gaf het maar toe. ‘OK, daar gaat het om de haverklap over muren endonald-t muurtjes. Dan weet je: als je iets betaalt is het van jou. Een van de pijlers van de economie. En als die muur dus van die tortillavreters zelf is dan mogen zij ook bepalen wie er door die muur heen mag en dan mogen ze er zelfs luikjes in maken van Mac Taco om uit de muur te kunnen eten.’
‘Ja maar’, probeerde ik nog. ‘Daar ga je weer. Ja maar, ja maar… Man hou toch op, wat sta je hier nou nog als een vastgevroren stalagmiet?’, reageerde hij. ‘Of heb je geld te veel?’
‘Wat heeft dat ermee te maken?’, riep ik verbaasd.
‘Alles, want nu betaal je mij vijftig euro en dan kun je doorlopen. Kan alleen maar meer worden’.
‘Vijftig euro?’, riep ik,’ maar waarom?’
“Waarom, zegt ie… Hahaha, je denkt toch niet dat ik hier een kwartier gratis college heb staan geven? Dat zou maar mooi worden.’
Ik was blij dat ik zijn college had begrepen en riep dus conform zijn advies op stevige toon en zonder wasverzachter mijn oekaze: ‘Opzij!’. ‘Geen probleem toch’, zei hij. Zwijgend ging de man opzij. Ik had het gevoel dat ik die discussie vandaag al eens eerder had gevoerd.
‘Maar mag ik nu even vangen? Vijftig euro.’
In de verte hoorde ik tromgeroffel. Was Trump die zich weer eens op de borst trommelde. Toen ik doorliep schoot me opeens een liedje van Klein Orkest te binnen, zij het met een kleine variant:
De vogels vliegen van noord naar zuid
en weer van zuid naar noord.
Want een vogel maakt het echt niet uit
of hij bij het zuiden of het noorden hoort.

Geplaatst in Over de grens, Stad en land, Verhalen | Tags: , , , | 15 reacties

Plaatjes van een witte wereld

img_1943t

Afgelopen woensdag begon het er toch echt een beetje op te lijken. Een witte wereld. Zij het niet van de sneeuw, maar van de ijzel.
Het uitzicht op mijn ‘achtertuin’ was hierdoor zo sprookjesachtig dat ik echt naar buiten moest met mijn toestel. Ik kwam weer thuis met zo’n vijftig foto’s, een stel ijskoude handen en met de opdracht aan mezelf gegeven er tien uit te halen om op mijn weblog te zetten. Voor wie van plaatjes kijken houdt: hier is het resultaat.

img_1952t

img_1924t

img_1928t

img_1930t

img_1933t

img_1939t

img_1942t

img_1944t

img_1945t

Geplaatst in Diversen, Stad en land | Tags: , , | 19 reacties