Doorgang versperd

arend-roelandsteegWie niet zo goed in Leiden bekend is zal de Arend Roelandsteeg niet eenvoudig vinden. Want het is maar een verrekt smal straatje tussen de Langebrug en de Pieterskerkstraat en aan het eind zo smal dat je er niet kunt doorlopen als je zelfs maar aan een lichte vorm van obesitas dénkt. Menige zwaarwichtige Leienaar die het er toch maar op waagde kwam aan het eind klem te zitten en moest door de brandweer uit zijn benarde positie worden bevrijd. Ook talloze toeristen bewaren hierdoor na een dagje Leiden enge claustrofobische herinneringen. Ofschoon mijn omvang ruimschoots voldoet aan de doorgangsnormen kon ik toch niet verder. Mij werd de doorgang versperd door een man die er weinig werk van maakte een stapje zijwaarts te doen. Dus: ‘Meneer, zou ik misschien…’ ‘Nee’, beet hij me toe en keek de andere kant op. ‘Ja maar, meneer…’ ‘Nee, zeg ik toch?’
‘Ik vraag het u vriendelijk.’ ‘Ja, en daar kan ik dus ja of nee op zeggen. Als u zou zeggen: ik wil erdoor, had ik gezegd: probeer dat dan maar eens. Had u nog een kans gehad.’
Ik dacht koortsachtig na. Ik had mijn Handboek ‘Omgaan met eikels’ weer eens thuis laten liggen. Ik besloot tot de gebiedende toon: ‘Ik wil erdoor.’ ‘Nou nou, een beetje anders kan ook wel. Uw bewering dat u er door wilt is totaal ongegrond. Op die manier zult u nooit begrepen worden in de wereld’, zei de man streng en bleef staan. ‘Opzij!’riep ik. Zwijgend ging de man opzij. ‘Geen probleem toch’, zei hij.
‘Communicatie is voor veel mensen erg lastig’, begon hij op uitleggerige toon. ‘Ze willen iets maar weten niet hoe ze dat duidelijk moeten maken. Hoe ze de juiste snaar moeten raken. Daar gaat de hele wereld aan ten onder. U snapt dat niet en politici snappen dat ook niet. Die gaan dan zogenaamd onderhandelen. Of ongegeneerd ‘pleur op’ lopen Rutteren. Fout, meneer, helemaal fout. Roep tegen die Amerikaan met die gele bever op z’n kop: bekhouden! Dat snapt ie meteen. Zo doe je zaken. Kijk, ik ben hier nu bij wijze van spreken even die muur tussen Amerika en Mexico. In de vorm van een steeg, snapt u? Ach ja, dat had je natuurlijk wel begrepen. U vraagt me vriendelijk om doorgang en ik vertik het dus. Omdat u gewoon een zwak verhaal hebt, geen goede reden opgeeft. Maar u beveelt, geeft me een grote bek en ik ga opzij. Gewoon stevig te keer gaan, dat is alles. Geen geween en geknars der tanden, geen wasverzachter in je verhaal, nee, keihard aanpakken. Kijk, die muur is er nog niet, maar als die Mexicanen alleen maar roepen: ‘Donald, niet doen joh’, staat ie er morgen. Watjes, die lui. En ze kunnen niet eens goed luisteren. Want dan zegt die gele bever ook nog dat ze het zelf moeten betalen. Kijk je wel eens naar de rijdende rechter?’
Ik gaf het maar toe. ‘OK, daar gaat het om de haverklap over muren endonald-t muurtjes. Dan weet je: als je iets betaalt is het van jou. Een van de pijlers van de economie. En als die muur dus van die tortillavreters zelf is dan mogen zij ook bepalen wie er door die muur heen mag en dan mogen ze er zelfs luikjes in maken van Mac Taco om uit de muur te kunnen eten.’
‘Ja maar’, probeerde ik nog. ‘Daar ga je weer. Ja maar, ja maar… Man hou toch op, wat sta je hier nou nog als een vastgevroren stalagmiet?’, reageerde hij. ‘Of heb je geld te veel?’
‘Wat heeft dat ermee te maken?’, riep ik verbaasd.
‘Alles, want nu betaal je mij vijftig euro en dan kun je doorlopen. Kan alleen maar meer worden’.
‘Vijftig euro?’, riep ik,’ maar waarom?’
“Waarom, zegt ie… Hahaha, je denkt toch niet dat ik hier een kwartier gratis college heb staan geven? Dat zou maar mooi worden.’
Ik was blij dat ik zijn college had begrepen en riep dus conform zijn advies op stevige toon en zonder wasverzachter mijn oekaze: ‘Opzij!’. ‘Geen probleem toch’, zei hij. Zwijgend ging de man opzij. Ik had het gevoel dat ik die discussie vandaag al eens eerder had gevoerd.
‘Maar mag ik nu even vangen? Vijftig euro.’
In de verte hoorde ik tromgeroffel. Was Trump die zich weer eens op de borst trommelde. Toen ik doorliep schoot me opeens een liedje van Klein Orkest te binnen, zij het met een kleine variant:
De vogels vliegen van noord naar zuid
en weer van zuid naar noord.
Want een vogel maakt het echt niet uit
of hij bij het zuiden of het noorden hoort.

Geplaatst in Over de grens, Stad en land, Verhalen | Tags: , , , | 15 reacties

Plaatjes van een witte wereld

img_1943t

Afgelopen woensdag begon het er toch echt een beetje op te lijken. Een witte wereld. Zij het niet van de sneeuw, maar van de ijzel.
Het uitzicht op mijn ‘achtertuin’ was hierdoor zo sprookjesachtig dat ik echt naar buiten moest met mijn toestel. Ik kwam weer thuis met zo’n vijftig foto’s, een stel ijskoude handen en met de opdracht aan mezelf gegeven er tien uit te halen om op mijn weblog te zetten. Voor wie van plaatjes kijken houdt: hier is het resultaat.

img_1952t

img_1924t

img_1928t

img_1930t

img_1933t

img_1939t

img_1942t

img_1944t

img_1945t

Geplaatst in Diversen, Stad en land | Tags: , , | 19 reacties

Zo leven wij morgen…

kr-balVaak bracht ik aan het begin van het nieuwe jaar een bezoek aan mijn waarzeggende buurvrouw Kristel Bol die mij dan haarfijn kon vertellen wat het nieuwe jaar voor ons in petto had. Om dan aan het eind van het jaar te moeten vaststellen dat er maar bitter weinig van klopte. Daarom doe ik het nu maar eens anders.
In 1960 schreef Pierre de Latil het boek ‘Ainsi vivrons-nous demain’, in Nederland verschenen onder de titel ‘Zo leven wij morgen’. Toen ik het gisteren opgroef uit de kast moest ik meteen vaststellen dat hij er met zijn voorspellingen nog meer naast zat dan mijn buuf. boek-tToch werd dit werk als revolutionair gezien al was het volgens velen geschreven door een man met een wel wat erg grote fantasie. Weinig kon men toen bevroeden dat de nieuwste smartphone die je net in de winkel hebt gekocht bij thuiskomst alweer hopeloos verouderd is. De computer, eigenlijk de hele digitale wereld, was nog niet in beeld en hij rept daar dan ook helemaal niet over.
In steden zullen hoge woongebouwen worden neergezet. Die beschikken over meerdere liften. Wellicht kan die lift met een centraal bord bediend worden en is niet voor iedere lift een bediende nodig. In een buurt met dergelijke woningen zal een bakker, een slager en een groenteboer komen, misschien zelfs een drogist en een snackbar. Jumbo, Appie, Dirk e.d. zijn niet in zijn plaatje te vinden. Via de huistelefoon kunnen de bestellingen worden doorgegeven. Wellicht is het mogelijk via de televisie te zien welk vlees de slager te koop heeft.
De TV boekt ook vooruitgang al is een plat scherm of kleur wellicht wat al te verre toekomstmuziek. En dat een bergbeklimmer zijn beelden rechtstreeks van de top naar de aarde kan zenden blijft uiteraard uitgesloten, meent hij. Maar wellicht kunnen mensen die in ver afgelegen streken wonen met een geschikte antenne op dak ook wel tv ontvangen.
latilWat voorziet De Latil verder in huis? Hij schrijft: ‘een boek? de krant? grammofoon? radio? televisie? Deze ontspanningsmogelijkheden zijn in principe niet meer voor verdere evolutie vatbaar. Als men beslist wil, kan men wel een nog niet bestaande combinatie van deze technische vindingen verzinnen: een centrale discotheek, die per telefoon of radio een door u verlangde plaat uit uw luidspreker zou doen klinken; maar wat ons betreft, wij zouden hier niet veel om geven.’ Dus dag Netflix, dag Spotify…
Het is opvallend dat De Latil voorbij gaat aan het fenomeen ruimtereizen en in het heelal nieuwe werelden verkennen. Wellicht was dat zelfs voor hem wat al te ver doorgedreven science fiction!

future

Geplaatst in Allerlei | Tags: , , | 18 reacties

High five! Big smile!

high5tOok dit jaar was hij er weer niet. Hij zal zijn missie misschien als beëindigd hebben beschouwd. Je kon hem steevast iedere eerste zaterdag van het nieuwe jaar vinden in de drukste winkelstraat van Leiden, de Haarlemmerstraat. Een kilometer lang koopplezier, zoals de winkeliers het graag noemen. De eerste keer dat ik hem daar zag raakte ik een beetje van slag. Een kleine, wat  te dikke jongen van een jaar of achttien. Hij had het syndroom van Down maar bij zo’n vrolijk joch paste de benaming mongooltje eigenlijk veel beter. Het klinkt toch wat vriendelijker. Hij liep in het midden van de straat en wie naar hem keek, kreeg met een brede smile een high five en ‘gelukkig nieuwjaar’ toegewenst. Iedereen beantwoordde zijn wens ook met een big smile op het gezicht en liep een beetje vrolijker dan ervoor, door. Ik hoorde dat hij die dag de straat vele malen heen en weer liep en dat de hele zaterdag vol hield.

Geen mens wist wie hij was en waar hij vandaan kwam. Maar het was voor vele Leidenaars wel een feestelijke start van het nieuwe jaar. Maar ook dit jaar was hij er dus weer niet. De Haarlemmerstraat was een heel stuk minder vrolijk. We misten het licht dat de jongen verspreidde en moeten het gewoon weer doen met de wat fletse feestverlichting van links naar rechts tussen de winkelpanden boven het plaveisel. Het zij zo. Hierbij bedank ik een vrolijke, onbekende jongen voor het geluk en  het plezier dat hij jarenlang heeft verspreid. Met een brede smile en een high five wens ik u allen een zonnig 2017!

img_0186t

Geplaatst in Allerlei, Diversen | Tags: , , , | 16 reacties

Kerstreces

img_5470tHet is weer tijd voor het jaarlijkse kerstreces. Ik luid het jaar uit met een winters Leids stadsgezicht.
Het Rapenburg is een van de oudste grachten van de stad. Ik maakte deze foto op 23 januari 2013. Dat was dus in de tijd dat het nog sneeuwde en dat er ijs in de grachten lag. Kom daar nu nog maar eens om!

Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen, een gezellige jaarwisseling en een goede start van 2017! In januari ben ik er weer. Tot dan!

image9a

Geplaatst in Allerlei | Tags: , , , | 17 reacties

Een kerstige ontmoeting

kerstman-tOpeens zag ik hem staan: een wat droevig kijkende oude man met een wat sleets rood pak aan dat ondanks de leeftijd van de drager op de groei gekocht leek, een grote zak op zijn rug en een bel in zijn hand.
‘Ja, kereltje, je ziet het goed’, zei hij. ‘De kerstman is vroeg dit jaar’.
Het wat trieste tafereeltje ontroerde me. De kerstman in hoogst eigen persoon in zo’n desolate toestand, zomaar op de hoek van de Langebrug en de Diefsteeg. Dat overkomt toch niet veel eenvoudige lieden zoals ik.
‘Weet je dat ik hier al was toen die kerel uit Spanje hier nog heen en weer huppelde. Of dat paard van hem. Ik wil er even afwezen wie of wat er nu eigenlijk huppelde. Ik zag hem hier binnenvaren met een stel boten op de Beestenmarkt. Nou, dat gaat maar makkelijk. Maar ja, of hij echt uit Spanje komt, ik weet het niet hoor. Mensen denken dat nu wel, maar volgens mij is het een verklede wijkagent uit zuidwest. Hij lijkt er sprekend op.’
Nu had ik nooit de indruk gehad dat de kerstman veel moeite heeft moeten doen om ons land te bezoeken. De kerstman las dan ook de verbazing op mijn gezicht.
‘Het is eeuwen goed gegaan, maar opeens gezeur over een inreisvisum omdat Lapland niet tot de EU behoort. Ik schreeuwde nog: ‘de kerstman kent geen grenzen’, maar dat was tegen het zere been van die rechtlijnige grenswachten. Met drie straaljagers hebben ze mij met rendier Rudolph en zijn personeel met slee en al tot landen gedwongen. De ene douanier zei tegen de ander: ‘Ik zal hem even vragen naar zijn naam’. Ik legde nogal opgewonden uit dat hij wat dat betreft aan persoonsverwisseling deed en gelukkig slikte hij daarna die woorden in. De kerstman, wie kent hem niet? Maar wel met honden achterin alle pakjes controleren op drugs. Uiteindelijk sprak het opperhoofd van die lui: ‘Nou, tot zover in orde. U zou nu binnen mogen, ware het niet dat…’ Joh, je snapt dat ik toen best een beetje pissig werd. ‘Wat nu dan nog’, schreeuwde ik.
‘We geloven best dat u de kerstman bent, maar we zien hier dat u zich met slee en rendieren al honderden jaren zonder geldig vliegbrevet in ons luchtruim door de lucht verplaatst. We zullen het nu door de vingers zien, maar volgend jaar moet u voorzien zijn van geldige papieren.’
Ik probeerde het gesprek een andere wending te geven. ‘Maar heeft u nog personeel kunnen krijgen? Of was daar net zo’n gezeur over als met Sint Nicolaas?’ De kerstman keek om zich heen of niemand meeluisterde. ‘Weet je’, zei hij, ‘vroeger had ik sleeladingen vol met spoortreintjes, maar nu zijn het aaipotten en aaipetten of hoe dat spul ook heten mag. Gooi het maar in m’n puntmuts. Een stuk duurder, dat wel, maar scheelt een stuk aan gewicht. Mag ook wel, want Rudolph wordt tenslotte ook een dagje ouder. Die trekt het ook bijna niet meer die roedel in toom te houden. Dus om hem te helpen heb ik wat ZZP’ers overgenomen van die sinterklaas. ZZP staat nu voor Zielige Zwarte Pieten.’
‘Niet meer helemaal zwart toch? ‘, dacht ik.
‘Zeker wel, ventje. Ik betaal ze hartstikke zwart. Scheelt een stuk, hoor.’
Ik kreeg medelijden met de man die zich toch al zo lang inzet voor ons land. ‘Zullen we even ergens wat gaan drinken?”, stelde ik voor.
‘OK’, zei hij en even later zaten we aan een tafeltje in een van de etablissementen aan de Breestraat. Hij plaatste de bel op het tafeltje. ‘Zo’, zei hij vermoeid, ‘en in dat gehohoho heb ik ook geen zin meer. Doe mij maar een glühwein. Want van al dat gezemel en geregel van jullie krijg ik het steeds kouder in dit land.’

slee-t

Geplaatst in Allerlei, Verhalen | Tags: , , , | 16 reacties

Tja…

Sinds 1 december begon het te sneeuwen op dit weblog waardoor ook de daken in de header van een witte laag worden voorzien. Beweeg de muis naar rechts en de vlokken komen van rechts, beweeg de muis naar links en de vlokken komen van links.
Ik heb weer wat tjaatjes verzameld die ik in de media aantrof. Hieronder de oogst.
We beginnen met het vak anatomie.  Vraag: waar zit uw bovenste knie?


Bloemenshop Rozemarijn heeft een wel wat macabere aanbieding:


Moeilijk hoor, het verschil tussen ij en ei. Want hoe bereidt u een paard?  Dit lijkt me nu echt geen vrolijk boek. Niettemin wenst Bruna u veel leesplezier…

Puzzeltje voor vrachtwagenchauffeurs…

Iedere week ploft een populair-wetenschappelijk mailtje in mijn mailbox van Scientias. Doorgaans interessant. Maar als er buitenaards leven is, hoe zien ze er dan uit? Scientias vraagt zich zelfs  af hoe die zielige ouderloze kinderen er daar uitzien.

Dick de Vos (mooie naam trouwens voor een fractievoorzitter van de Dierenpartij) wil de groei van kunstgras tegenhouden. Een maaiertje misschien?

Nou ja, kwam er toch opeens een vuist uit die pinautomaat…

Ik rekende het toch maar even na… Hoe lang duurde die tweede wereldoorlog eigenlijk?

Tot slot:  De meest recente Tja komt uit de NRC van zaterdag. Het is een stukje over het verhaal van Jan Terlouw in DWDD.

img_1822t 

Kom je nu ook eens iets tegen in de media, waarvan je zegt: ‘tja…’ dan zou het leuk zijn dat met anderen te delen. Dus stuur het me dan s.v.p. even op: tagrijnleiden@xs4all.nl . Bedankt!

Geplaatst in TJA... | Tags: | 16 reacties

Het nieuws van 28 november 1916

In november 1916 werd volop strijd geleverd in de wereld. Nederland was neutraal. Wat niet wil zeggen dat ons land niets van de wereldoorlog merkte. Nieuwsberichten uit die tijd spreken voor zich. Maar ook eind november 1916 natuurlijk veel aandacht voor Sint, zeker in de advertenties in de kranten.
Ik ging maar weer eens 100 jaar terug in de tijd en dook in het digitaal krantenarchief van het Leidsch Dagblad en de Leidsche Courant van 28 november 1916.






image10 image12a

image11

 

image8

Geplaatst in Cultuur, Diversen, Over de grens, Stad en land | Tags: , , | 10 reacties

Alleen maar een plant

Deze week maak ik me er misschien wel een beetje met een Tagrijntje van Leiden vanaf.
In mijn vensterbank staat al jaren een soort vetplant voor wie de vette jaren eigenlijk wel voorbij zijn.
Op de eerste foto zie je er oranje bloemen aan zitten. Uitsluitend waarneembaar op Koningsdag en als het Nederlands elftal moet spelen.


Foto twee is al wat spookachtiger. Regen op de ruit en een avondstemming met ondergaande zon.


Maat foto drie spant de kroon. Want plotseling schijnt er een vervaarlijke draak via de bloempot de kamer in te vliegen.

Geplaatst in Diversen | Tags: , | 18 reacties

Virtuele mishandeling voor dummies

Gisteren las ik er weer iets over in de krant. Een man veroordeeld wegens virtuele mishandeling van zijn vrouw… Tagrijn heeft daar eens over nagedacht en denkt dat hij nu wel zo ongeveer snapt wat dat inhoudt. Daarom vandaag mijn trouwelezersaanbieding: een kleine cursus ‘virtuele mishandeling voor dummies’, voor het geval je je eens lekker virtueel wilt uitleven op iemand van wie de ergernissen zich behoorlijk bij je hebben opgehoopt. Overgevoelige zielen wordt aangeraden niet door te lezen.

Een opwarmertje…
Eerst moet je hem natuurlijk met de haren erbij slepen. Dan zou je hem gelijk een kopje kleiner kunnen maken, maar dan is de lol er voor jou wel erg snel af. Want je moet je sluimerende gevoelens niet onderdrukken en ze de kans geven zich gedurende de behandeling c.q. mishandeling te ontwikkelen. Dus langzaam opvoeren en hem eerst even flink tegen de haren in strijken zodat deze hem te berge rijzen. Dan laat je hem een poepie ruiken en dat wrijf je hem eens flink onder de neus. Vervolgens haal je hem het vel over de neus, zodat je hem gemakkelijker bij die neus kunt nemen. Dan zal hij inmiddels wel raar op zijn neus kijken. Hij heeft het dan ook al behoorlijk voor zijn kiezen gekregen, zodat hij nu met een mond vol tanden staat. Dat is het moment om hem de mond te snoeren. Daarna hang je vrij simpel aan zijn lippen.
Vervolgens naai je hem een oor aan en daarna ga je hem die oren ook nog eens wassen. Daar zal hij echt geen oren naar hebben, maar dan moet hij het er maar in knopen. Als hij nu zijn ogen inmiddels nog niet in zijn zak heeft, zal hij toch onder ogen moeten zien dat het tijd wordt zijn ogen zolang het nu nog kan, de kost te geven.
Ga bij dit alles niet al te zeer over de schreef en als je geen schreef in huis hebt, laat het dan en probeer niet iets anders.

Op naar de climax
Nu moet hij zijn borst nat maken, omdat alles wat nog volgt hem tegen de borst zal stuiten. Alles grijpt hem bij de keel, waartegen zijn hart bonst en waar inmiddels alles hem al uithangt. Toch wil dat hart nu ook in de schoenen zinken, zodat hij nu zelf op zijn hart trapt en het moeilijk wordt daar nog een riem onder te steken. Maar dat wil je ook niet! Dat kan hij wel op zijn buik schrijven, die hij er ondertussen van vol heeft. Tijd dus om zijn buikriem eens flink aan te halen.
Hij gaat dan bijna vanzelf al met de billen bloot en als hij die brandt, laat je hem even op de blaren zitten. Zo naderen we de zorgvuldig voorbereide climax:
aan de ene kant draaien we hem nog even een poot uit, aan de andere kant zullen we hem beentje lichten. En dan zal hij zelfs geen knieval meer voor je kunnen maken en om vergeving smeken, want hij heeft immers geen poot meer om op te staan!
Oefen maar flink. Je hebt het zo onder de knie.

Geplaatst in Diversen | 16 reacties